Αόρατος

Α Ο Ρ Α Τ Ο Σ 19 Θεώρησα ότι δεν επρόκειτο να τους ξαναδώ ποτέ. Ο Μπορν δίδασκε στο Κολούμπια επτά μήνες, και καθώς σε όλο εκείνο το διάστημα οι δρόμοι μας δεν διασταυρώθηκαν ποτέ, έμοιαζε απίθανο ότι θα τον συναντούσα τώρα. Οι πιθανότητες όμως δεν μετράνε όταν πρόκειται για πραγματικά γεγονότα, κι επειδή κάτι μοιάζει απίθανο να συμβεί, αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρόκειται να συμβεί. Δύο μέρες μετά το πάρτι περπατούσα προς το μπαρ West End ύστερα από το τελευταίο μου απογευματινό μάθημα κι αναρωτιόμουν αν υπήρχε περίπτωση να συναντήσω κάποιον από τους φίλους μου εκεί. Το West End ήταν μια ρυ­ παρή σπηλαιώδης τρύπα με καμιά δεκαριά σεπαρέ με καναπέ­ δες και τραπέζια, ένα μεγάλο οβάλ μπαρ στο κέντρο της μπρο­ στινής αίθουσας κι έναν χώρο κοντά στην είσοδο όπου μπορού­ σες να φας κακό πρωινό και μεσημεριανό σαν εκείνα που προ­ σφέρουν στις καφετέριες – το αγαπημένο μου στέκι, όπου σύ­ χναζαν φοιτητές, μέθυσοι και θαμώνες της γειτονιάς. Έτυχε να είναι ένα ζεστό ηλιόλουστο απόγευμα, συνεπώς ο κόσμος ήταν ελάχιστος εκείνη την ώρα. Καθώς τριγύριζα στο μπαρ αναζητώ­ ντας κάποιο οικείο πρόσωπο, είδα τον Μπορν να κάθεται μόνος σε ένα σεπαρέ στο πίσω μέρος. Διάβαζε ένα γερμανικό ειδησεο­ γραφικό περιοδικό (νομίζω το Der Spiegel ) καπνίζοντας ένα από τα κουβανέζικα πούρα του, αγνοώντας το μισοάδειο ποτήρι μπίρας που στεκόταν αριστερά του στο τραπέζι. Φορούσε και πάλι το λευκό του κοστούμι –ενδεχομένως κάποιο άλλο, καθώς το κοστούμι έδειχνε πιο καθαρό και λιγότερο τσαλακωμένο από εκείνο που φορούσε το Σάββατο το βράδυ– χωρίς όμως το λευκό πουκάμισο, που είχε αντικατασταθεί από κάτι κόκκινο – ένα βαθύ δυνατό κόκκινο, ανάμεσα στο κεραμιδί και το πορφυρό. Περιέργως, η πρώτη μου παρόρμηση ήταν να γυρίσω την πλάτη και να φύγω χωρίς να τον χαιρετήσω. Πιστεύω ότι υπάρ­ χουν πολλά που μπορεί κανείς να συμπεράνει από αυτή τη δι