Αόρατος

P A U L A U S T E R 18 γαζόμενο της γαλλικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον. Τότε συνέχισε λέγοντας μερικά καλά λόγια για τον Κάστρο – κι αυτό από τον ίδιο άνθρωπο που ελάχιστα λεπτά νωρίτερα είχε υπε­ ρασπιστεί τον Τζόνσον 2 , τον Μακναμάρα 3 και τον Γουέστμορ­ λαντ 4 για το ηρωικό τους έργο στην κατατρόπωση της απειλής του κομμουνισμού στο Βιετνάμ. Με θυμάμαι να διασκεδάζω βλέποντας τον ατημέλητο πολιτικό αναλυτή να εμφανίζει εκεί­ νο το μισοκαπνισμένο πούρο και να του λέω ότι μου θυμίζει ιδιοκτήτη νοτιοαμερικανικής φυτείας καπνού ο οποίος έχασε τα μυαλά του ύστερα από πολλά χρόνια διαμονής μέσα στη ζούγκλα. ΟΜπορν γέλασε με την παρατήρηση, προσθέτοντας αμέσως ότι δεν απέχει πολύ από την αλήθεια, καθώς έζησε σχεδόν όλα του τα παιδικά χρόνια στη Γουατεμάλα. Ωστόσο, όταν του ζήτησα να γίνει λίγο πιο αναλυτικός, ένευσε αρνητικά, λέγοντας άλλη φορά . Θα σου πω όλη την ιστορία, είπε, σε πιο ήσυχο όμως περι­ βάλλον. Ολόκληρη την απίστευτη ιστορία της ζωής μου μέχρι τώρα. Θα δεις, κ. Γουόκερ. Μια μέρα θα καταλήξεις να γράψεις τη βιογραφία μου. Σ’ το εγγυώμαι. Το πούρο του Μπορν, λοιπόν, και ο ρόλος μου ως μελλοντι­ κού Μπόσγουελ 5 , καθώς επίσης και μια εικόνα της Μαργκό να αγγίζει το πρόσωπό μου με το δεξί της χέρι ψιθυρίζοντας: Να είσαι καλός με τον εαυτό σου. Αυτό πρέπει να έγινε προς το τέλος, καθώς ετοιμαζόμασταν να φύγουμε ή όταν είχαμε ήδη κατέβει στο ισόγειο, όμως δεν με θυμάμαι καθόλου να φεύγω ή να τους αποχαιρετάω. Όλα ετούτα έχουν διαγραφεί, σβήστηκαν από τη δουλειά σαράντα χρόνων. Ήταν δυο ξένοι που γνώρισα σε ένα πολύβουο πάρτι ένα ανοιξιάτικο βράδυ στη Νέα Υόρκη των νεανικών μου χρόνων, η οποία πλέον δεν υπάρχει, κι αυτό είναι όλο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν μπήκαμε καν στον κόπο να ανταλλάξουμε τηλέφωνα.