Αόρατος

Α Ο Ρ Α Τ Ο Σ 17 προσεκτικά όποτε άνοιγα το στόμα μου, καρφώνοντας πάνω μου ένα ακλόνητο βλέμμα γεμάτο παιδική περιέργεια. Ομολο­ γώ πως απολάμβανα να με κοιτάζει, παρότι με έκανε να νιώθω λιγάκι αμήχανα. Αισθανόμουν ότι το βλέμμα της είχε κάτι ακα­ θόριστα ερωτικό, τότε όμως δεν διάθετα την απαραίτητη εμπει­ ρία για να ξέρω αν προσπαθούσε να μου στείλει κάποιο σημάδι ή απλώς κοιτούσε για να κοιτάζει. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ξανασυναντήσει ανθρώπους σαν κι αυτούς ποτέ στη ζωή μου και καθώς μου ήταν κι οι δυο τους τόσο ξένοι, τόσο ανοίκειοι στα αισθήματά τους, όσο περισσότερο μιλούσα μαζί τους, τόσο πιο εξωπραγματικοί έμοιαζαν στα μάτια μου – λες και επρόκει­ το για φανταστικούς χαρακτήρες μιας ιστορίας που εξελισσόταν στο μυαλό μου. Δεν θυμάμαι αν πίναμε, όμως κρίνοντας από την εμπειρία μου στα νεοϋορκέζικα πάρτι από τότε που εγκαταστάθηκα στην πόλη, θα πρέπει να υπήρχαν κανάτες με φτηνό κόκκινο κρασί και μεγάλα αποθέματα χάρτινων ποτηριών, πράγμα που σημαί­ νει πως, όσο τραβούσε η κουβέντα μας, ήμασταν όλο και πιο πολύ πιωμένοι. Μακάρι να μπορούσα να φέρω στη μνήμη μου περισσότερα απ’ όσα ειπώθηκαν, όμως το 1967 βρίσκεται πολύ πίσω μας, κι όσο σκληρά κι αν παλεύω να ξεθάψω τα λόγια, τις χειρονομίες και τις φευγαλέες προεκτάσεις της αρχικής αυτής συνάντησης με τον Μπορν, ανασύρω κυρίως κενά. Ωστόσο μερικές έντονες στιγμές ξεχωρίζουν μέσα στη θολούρα. Θυμά­ μαι για παράδειγμα τον Μπορν να ψαχουλεύει την εσωτερική τσέπη του λινού σακακιού του και να βγάζει ένα μισοκαπνισμέ­ νο πούρο, το οποίο στη συνέχεια άναψε με σπίρτο ενώ με πλη­ ροφορούσε ότι επρόκειτο για Μοντεκρίστο, το καλύτερο κου­ βανέζικο πούρο – ήταν απαγορευμένα στην Αμερική, όπως εξακολουθούν να απαγορεύονται και τώρα. Είχε καταφέρει να τα εξασφαλίσει μέσω μιας προσωπικής του επαφής με κάποιον ερ