Ο άνθρωπος φωτιά

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΦΩΤΙΑ | 17 να βλέπεις ελιόδεντρα λουσμένα με αλάτι που έφερνε ο βοριάς από τη θάλασσα. Τα περισσότερα τα είχε φυτέψει ο δικός του παππούς, ο προπάππους μου, ογδόντα και βάλε χρόνια πριν από τον πρώτο μεγάλο πόλεμο. ΟΝική­ τας. Αν τα χέρια του παππού μου ήταν γεμάτα ρόζους από τη δουλειά στο χωράφι, σκέψου πώς θα ήταν του Νικήτα. Εκατό, διακόσια χρόνια ζωής, μία μέρα ο βοριάς έφερε φωτιά αντί για αλάτι, πάει, χάθηκαν όλα. Επιτέλους άρχισε να σκοτεινιάζει… Έγινε πάλι νύχτα, σαν να τους ξεφύγαμε. Ήμασταν στο χωριό του θείου Δη­ μήτρη, στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, το πιο τυχε­ ρό απ’ όλα, εκεί που δεν έφτασαν οι φλόγες. Ακόμη του­ λάχιστον… Ο θείος ήταν ευτυχώς πιο συνεργάσιμος. Στο μισάωρο μου έδωσε το κινητό του και πήρα τη μητέρα της Άρτεμης. Τα κατάφεραν και αυτοί, είχαν φύγει από το σπίτι τους πολύ πιο νωρίς. Δεν ήταν πολύ μακριά μας, δέκα λεπτά με το αυτοκίνητο, σε ένα χωριό παρακάτω. Η Άρτεμη ήταν έναν χρόνο μεγαλύτερή μου, εκείνη τη χρονιά τέλειωσε στην Αθήνα την πρώτη λυκείου. Ούτε αυτή έμενε μόνιμα στο νησί. Κάθε καλοκαίρι ερχόταν όπως και εγώ, σε ένα μικρό αλλά παραμυθένιο εξοχικό, δυο βήματα από το δικό μας. Τα καλύτερα σύκα που είχα φάει κρέμονταν από ένα λατρεμένο δέντρο που έχουν στην αυλή τους, το οποίο κάθε χρόνος που περνούσε δεν

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=