Ο άνθρωπος φωτιά

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΤΣΑΡΟΣ 16 | ρα, μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας σε δευτερόλεπτα και την παρατήσαμε να σιγοκαίγεται, να γίνει κάρβουνο. Δεν άντεξα όμως… Καθώς περνάγαμε ξυστά από δίπλα της, σήκωσα το κεφάλι μου και την είδα που τυραννιόταν. Η καρδιά μου πήρε φωτιά εκείνη τη νύχτα και όσες νύχτες και να περά­ σουν δε θα σβήσει ποτέ. Φωτιά αντί για αλάτι Οδήγησε πολύ ο πατέρας μου ή τουλάχιστον εμένα μου φάνηκε σαν χίλια χρόνια. Όπου και να πηγαίναμε, η φω­ τιά ήταν ήδη εκεί πριν από εμάς. Πάει το νησί, αυτό ήταν. Πού να είναι άραγε η Άρτεμη, σκέφτηκα και ζήτησα το κινητό του πατέρα μου για να την πάρω τηλέφωνο. Δε μου απάντησε…Δεν έβγαλε μιλιά όση ώρα οδηγού­ σε ούτε σε μένα ούτε στη μητέρα μου, που κάθε τόσο φώ­ ναζε όταν οι φλόγες σχημάτιζαν έναν κλοιό παντού γύρω μας και με τον αέρα για σύμμαχό τους ένιωθες ότι θα κα­ ταφέρουν να τρυπώσουν ακόμα και μέσα στο αυτοκίνητο. Αν στεναχωριέμαι εγώ, τι να πει και αυτός. Ο δικός του πατέρας τού άφησε ένα από τα πιο πράσινα κομμάτια γης στο νησί. Ελιές, όπου και να έπεφτε το μάτι σου χαιρόσουν

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=