Ο άνθρωπος φωτιά

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΦΩΤΙΑ | 15 Τις αφήσαμε να κάνουν ό,τι θέλουν εκείνο το βράδυ. Περνούσαμε από δίπλα τους χωρίς να τους προβάλουμε αντίσταση, γκαζώνοντας με μανία προς την έξοδο του κτήματος, χαρίζοντάς τους απλόχερα τα δέντρα μας, και εκείνες ως ανταμοιβή μάς άφησαν να ζήσουμε, πυρώνο­ ντας μόνο το εξωτερικό μέταλλο του αυτοκινήτου, θυμί­ ζοντάς μας διαρκώς ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε δια­ φορετικά, μας είχαν στο χέρι από την αρχή… Γρήγορα φτάσαμε κοντά στη μαντρόπορτα, αυτή που παλιότερα χώριζε τις έξω από τις μέσα ελιές. Πάνε αυτά όμως, τώρα πια ήταν η μετάβαση από τον μέσα στον έξω εφιάλτη, αυτός που θα παρέμενε ακόμα και η μέρα να ερχόταν, αλλά και η επόμενη. Εκεί κοντά ήταν η πιο ηλικιωμένη ελιά από όλες, το μεγαλύτερο δέντρο του κτήματος, γύρω στα τριακόσια χρόνια ζωής, περήφανη γιαγιά, δέσποζε για να μας κα­ λωσορίζει κάθε φορά που ερχόμασταν στο νησί, αλλά και να μας αποχαιρετάει όταν με βαριά καρδιά αναχω­ ρούσαμε. Εκείνο το βράδυ έπρεπε να χωθώ μέσα στα πίσω καθί­ σματα, να κουκουλωθώ με το πανί και να φύγω όσο γίνε­ ται μακρύτερα. Δεν ήθελα να με δει που την παρατούσα έτσι στην πιο δύσκολη στιγμή της. Τόσες οικογένειες τη φρόντισαν όλα αυτά τα χρόνια, της έδωσαν νερό να ξεδι­ ψάσει, έζησαν μαζί της, και εμείς, όταν τα βρήκαμε σκού

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=