Ο άνθρωπος φωτιά
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΤΣΑΡΟΣ 14 | Με τράβηξε από το χέρι και με έβγαλε έξω από το δωμάτιο ξυπόλυτο, στους καπνούς του διαδρόμου, μετά στους κα πνούς του σαλονιού, μετά στους καπνούς της κουζίνας και, όταν άνοιξε την εξώπορτα, στην κόλαση του κήπου. Νόμισα πως μου είχαν χώσει το κεφάλι μέσα σε τζάκι, τα μάτια δεν μπορούσαν να δουν καλά, έκλειναν μόνα τους. Δεν ήταν κάρβουνα όμως που καίγονταν αλλά τα δέντρα μας στην αυλή. Η λεμονιά δίπλα στην είσοδο, οι δύο μου ριές στο βάθος, όλες οι ελιές, ό,τι κοίταζα φλεγόταν από το χώμα μέχρι τα πιο ψηλά κλαδιά. Τα δέντρα μας…Μου έβαλε ένα πανί στο πρόσωπο και με έσυρε μέχρι το αυτο κίνητο. Άνοιξε την πόρτα και με έσπρωξε στα πίσω καθίσματα. Η μητέρα μου από τη θέση του συνοδηγού πετάχτηκε και με αγκάλιασε. «Αγόρι μου, ευτυχώς είσαι καλά». Το πανί στο πρόσωπο έτσι όπως με έσφιξε χώθηκε κι άλλο μέσα μου, δεν ανάσαινα, εκείνα τα δευτερόλεπτα μέσα στο αυτοκίνητο παραλίγο να σκάσω. Την έσπρωξα σπασμω δικά, πήρα μια βαθιά ανάσα, μια δεύτερη, φώναξα: «Τι γίνεται, τι είναι όλα αυτά, θα μου πει κάποιος;». «Καιγόμαστε, παιδί μου, δε βλέπεις; Πήρε φωτιά όλο το νησί τη νύχτα, καιγόμαστε! Πάμε να φύγουμε,Μάνθο!» ούρλιαξε στον πατέρα μου, και εκείνος χωρίς να πει κου βέντα οδήγησε το αυτοκίνητο μέσα στις φωτιές σαν το άρμα του Ήλιου.
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=