Ο άνθρωπος φωτιά

Δε θα σβήσει ποτέ Ξύπνησα με κομμένη την ανάσα, το δωμάτιο πνιγόταν στους καπνούς. Πριν με ταρακουνήσει ο πατέρας μου για να δραπετεύσουμε από το σπίτι, πετάχτηκα μόνος μου από το κρεβάτι στην προσπάθειά μου να αναπνεύσω. Τρό­ μαξα να τον γνωρίσω. Είχε ένα άσπρο πανί τυλιγμένο γύ­ ρω από το στόμα και τη μύτη, αλλά τα μαλλιά, τα φρύδια, αυτά τα μάτια, ακόμα και σφαλιστά, με νέφη να σε κυ­ κλώνουν μέσα στη νύχτα, δεν τα μπερδεύεις. Δεν τράβη­ ξε το πανί από το στόμα, δε μίλησε, μου έκανε νόημα με το χέρι του να φύγουμε γρήγορα. Άνοιξε την κουρτίνα του μπαλκονιού και τότε κατάλα­ βα… Το πρόσωπό μου φωτίστηκε, τα είδα όλα στην αυλή να καίγονται, αλλά και πιο μακριά, όπου και να κοιτούσα, παντού φωτιά και καπνός. Ήταν δικά τους πια, το χωράφι μας, οι ελιές, το σπίτι, η πεδιάδα, το βουνό, όλα στις φλόγες. Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από τη φωτιά στο παρά­ θυρο… Αλλιώς τα άφησα πριν με πάρει ο ύπνος. Γιατί κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ; Θα μπορούσα να τα κοιτάω όλη νύχτα. Γιατί κοιμήθηκα; Δεν μπορούσα να κουνηθώ.

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=