Ο άνθρωπος φωτιά
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΤΣΑΡΟΣ 18 | ψήλωνε, παρά μόνο μεγάλωνε σε πλάτος. Στα σύκα της νόμιζες ότι είχαν βάλει θυμαρίσιο μέλι, τόσο γλυκά ήταν. Αν όμως έκανες το λάθος και έκοβες ένα άγουρο, το γάλα που ακουμπούσε στο δέρμα σου έφερνε τόση φαγούρα, που δε σε ξέπλενε τίποτα, ακόμα και μπουγέλο αποφοί τησης, από τρία διαφορετικά σχολεία, με νερόμπομπες να σκάνε πάνω από ψηλά, από την ταράτσα, από τα γύρω βουνά, από διαστημόπλοια. Θα πήγαινες σπίτι, θα σκου πιζόσουν, θα ηρεμούσες λίγο και θα ’χες φαγούρα. Δεν προλάβαμε να βρεθούμε με την Άρτεμη, είχε έρθει με το απογευματινό πλοίο. Μαζί με τον Γιάννη που κατέ φθανε μεθαύριο αποτελούσαν τους λεγόμενους καλοκαι ρινούς μου φίλους, τα παιδιά δηλαδή που βρισκόμασταν μόνο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Τον χειμώνα μάς έτρω γε η Αθήνα. Αν και ήμασταν όλοι στο ίδιο στομάχι, τετρά δια, αγχωμένες μανάδες, ατέλειωτα χιλιόμετρα από γραμ μές μετρό και τρόλεϊ έμπαιναν ανάμεσά μας και δε βρι σκόμασταν σχεδόν ποτέ. Οι αναθυμιάσεις που έβγαιναν από τα έγκατα του κήτους μάς κρατούσαν διαρκώς σε καταστολή, περπατούσαμε λίγα μέτρα και νομίζαμε ότι κουραζόμασταν, παίζαμε και λέγανε ότι χάναμε τον χρό νο μας, γελούσαμε και ακόμα και εμείς οι ίδιοι σκεφτό μασταν ότι το είχαμε παρακάνει. Καμουφλαρισμένες κε ραίες, ακροβολισμένες σε στρατηγικά σημεία, λουσμένες με γαστρικά υγρά, τυλίγονταν στον λαιμό μας κάθε φορά
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=