Ο άνθρωπος φωτιά

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΦΩΤΙΑ | 19 που ανοίγαμε το παράθυρο. Το μακριά με τον καιρό ξεχά­ στηκε, παραήταν μακριά, του έκρυβε τη θέα το κοντά, με την πολύτιμη αρωγή του δίπλα και του ακριβώς απέ­ ναντι. Συναντιόμασταν μόνο στις αναμνήσεις από το καλο­ καίρι και στις φωτογραφίες. Όποτε ζόριζαν λίγο τα πράγ­ ματα, τις έπαιρνα στο χέρι, ξάπλωνα στο κρεβάτι και τις χάζευα με τις ώρες… Όταν ερχόταν πάλι ο Ιούνιος, ακόμα και η Αθήνα ένιω­ θε ζαλισμένη από τον ήλιο, παραπατούσε από τη ζέστη και μας ξέβραζε από μέσα της. Εμείς τρέχαμε γρήγορα έξω και κρυβόμασταν μέσα στα κλαδιά της συκιάς για να μη μας βρει ποτέ ξανά. Αυτή μόνο μας καταλάβαινε. Είχε κατεβάσει τα κλαδιά της τόσο χαμηλά, που ακόμα και εγώ, ο πιο κοντός της παρέας, μπορούσα εύκολα να γα­ ντζώνομαι πάνω της με χέρια και πόδια για να ανέβω ψη­ λότερα, μέχρι τους άλλους δύο, που τις περισσότερες φορές ήταν ήδη εκεί πριν από μένα. Όταν είσαι πάνω σ’ ένα δέντρο, βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά. Η θερμοκρασία πέφτει, νιώθεις τη δροσιά στο δέρμα σου, οι μυρωδιές έχουν έναν μελωδικό τόνο υγρασίας, είναι πιο δυνατές, νομίζεις ότι μπαίνουν από τη μύτη και φτάνουν ίσαμε τα αυτιά που κλείνουν ελα­ φρώς. Ακούς λιγότερα πάνω στο δέντρο, λίγα όμως και καλά. Αν είσαι τυχερός και ανέβει πουλί στα κλαδιά του,

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=