ANAΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΕΙ ΚΟΡΗΣ 41 πήγαιναν και σε λιτανείες και σε κοιμητήρια όπου αναπαύονταν επιφανείς άνδρες. Στο τσίρκο μάλλον δεν πήγα ποτέ και στο κουκλοθέατρο ελάχιστες φορές. Είχα μερικά παιχνίδια που με διασκέδαζαν, λιγοστά όμως με συνάρπαζαν. Μου άρεσε πάρα πολύ να κολλάω τα μάτια μου στο στερεοσκόπιο το οποίο μετέτρεπε δυο φωτογραφικές πλάκες σε μία και μάλιστα τρισδιάστατη ή να γυρίζω, στο κινητοσκόπιο, μια λωρίδα φιλμ με ακίνητες εικόνες ενός αλόγου όπου, με την κυκλική εναλλαγή, έμοιαζε να καλπάζει. Μου χάρισαν και κάτι βιβλιαράκια τα οποία, με μια απλή κίνηση του δείκτη, «ζωντάνευαν»· το κοριτσάκι, θαρρείς και ξεκολλούσε απ’ το φύλλο, άρχιζε να χοροπηδάει, ο μποξέρ να παίζει μποξ. Θέατρα σκιών, μαγικοί φανοί: αυτό που μ’ ενδιέφερε σε τούτες τις οφθαλμαπάτες ήταν ότι γίνονταν και ξαναγίνονταν μπρος στα μάτια μου. Εν γένει, τα λειψά πλούτη της ζωής μου ως παιδιού της πόλης, δεν συγκρίνονταν με κείνα που περικλείονταν στα βιβλία. Κι όλα μεταμορφώνονταν μόλις άφηνα πίσω μου την πόλη και βρισκόμουν ανάμεσα σε ζώα και φυτά, μπρος στην ατελείωτη ποικιλία της φύσης. Περνούσαμε τα καλοκαίρια στην επαρχία του Λιμουζέν, μαζί με την οικογένεια του μπαμπά. Ο παππούς είχε αποσυρθεί κάπου κοντά στην Ιζέρς, στο κτήμα που είχε κληρονομήσει απ’ τον πατέρα του. Είχε άσπρες φαβορίτες, φορούσε ένα παλιωμένο πηλήκιο, καθώς και το παράσημο στός κυρίως ως στρατιωτικός διοικητής και κυβερνήτης στις γαλλικές αποικίες.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=