Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης

ANAΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΕΙ ΚΟΡΗΣ 35 ρίες. Όμως το οικείο θαύμα των Χριστουγέννων με προβλημάτιζε συχνά. Συλλογιόμουν πως ήταν απαράδεκτο ο παντοδύναμος Χριστούλης να διασκεδάζει κατεβαίνοντας απ’ τις καμινάδες σαν ένας απλός καπνοδοχοκαθαριστής. Το σκέφτηκα πολύ και τελικά απευθύνθηκα στους γονείς μου για να με διαφωτίσουν· κι αυτοί μου ομολόγησαν την παραπλάνησή τους. Κι εκείνο που με άφησε έκπληκτη ήταν πως είχα πιστέψει τόσο ακλόνητα σε κάτι που δεν ήταν αληθινό, πως υπήρχαν και ψεύτικες βεβαιότητες. Δεν άντλησα όμως κανένα πρακτικό δίδαγμα. Δεν σκέφτηκα ότι οι γονείς μου με είχαν ξεγελάσει, ότι κάλλιστα θα μπορούσαν να με ξεγελάσουν ξανά. Εννοείται πως δεν θα τους συγχωρούσα ένα ψέμα που θα διέψευδε τις ελπίδες μου ή θα με πλήγωνε βαθιά· τότε, θα επαναστατούσα και θα γινόμουν δύσπιστη. Στην πραγματικότητα όμως ένιωθα το ίδιο εξαπατημένη με τον θεατή στον οποίο ο ταχυδακτυλουργός αποκαλύπτει το μυστικό για κάποιο από τα κόλπα του· πάντως, ενθουσιάστηκα τόσο όταν είδα πλάι στα παπούτσια μου την Μπλοντίν καθισμένη στο μπαουλάκι με τα προικιά της που μάλλον ευγνωμονούσα τους γονείς μου γι’ αυτή τους την εξαπάτηση. Ίσως και να τους κατηγορούσα ακόμη αν δεν είχα μάθει την αλήθεια απ’ τα χείλη τους: αποδεχόμενοι ότι με είχαν ξεγελάσει, μ’ έπεισαν για την ειλικρίνειά τους. Μου μιλούσαν πλέον όπως σε κάποιον μεγάλο· περήφανη για την καινούργια μου αξιοπρέπεια, δέχτηκα πανευτυχής ότι με τον τρόπο αυτό δελέασαν το μωρό που είχα πάψει να είμαι· μου φαινόταν φυσικό το ότι ξεγελούσαν τη μικρή μου αδελφή. Τώρα

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=