SIMONE DE BEAUVOIR 26 γδάρω τον αγκώνα μου ή κάποιο έκζεμα να παραμορφώσει το πρόσωπό μου· κι εγώ τσίριζα ενόσω ο γιατρός μού καυτηρίαζε με νιτρικό άργυρο τις φλύκταινες. Τέτοια απρόβλεπτα συμβάντα όμως ξεχνιούνταν γρήγορα και δεν κλόνιζαν τα πιστεύω μου: οι χαρές και οι λύπες των ανθρώπων συμβαδίζουν με τις αξίες τους. Ζώντας στην επικράτεια του Καλού, κατάλαβα αμέσως ότι είχε ποικίλες αποχρώσεις και διαβαθμίσεις. Ήμουν ένα καλό κοριτσάκι, με τα λάθη του βέβαια· η θεία Αλίς προσευχόταν ακατάπαυστα, σίγουρα θα πήγαινε στον παράδεισο, αν και ήταν πολύ άδικη απέναντί μου. Μεταξύ εκείνων που όφειλα ν’ αγαπώ και να σέβομαι, υπήρχαν ορισμένοι τους οποίους οι γονείς μου κατέκριναν. Ακόμα και ο παππούς και η γιαγιά δεν γλίτωναν από τα βέλη της κριτικής τους· είχαν κάτι μπερδέματα με κάποια ξαδέλφια με τα οποία η μαμά βλεπόταν τακτικά και που εγώ τα συμπαθούσα πολύ. Η λέξη «μπέρδεμα», που θύμιζε κουβάρια πεταμένα ανάκατα σε ένα καλάθι, δεν μου άρεσε καθόλου· γιατί οι άνθρωποι έχουν μπερδέματα μεταξύ τους; Πώς γίνεται; Μου φαίνονταν λυπηρά τέτοιου είδους μπερδέματα. Εγώ έπαιρνα πάντα το μέρος της μαμάς. «Πού ήσασταν χτες;» με ρωτούσε η θεία Λιλί. «Δεν θα σας πω· μου το έχει απαγορεύσει η μαμά». Εκείνη έριχνε ένα βλέμμα όλο νόημα στη μαμά. Κάποιες φορές έκανε και πικρόχολα σχόλια όπως: «Α ωραία! Η μαμά σου είναι όλη την ώρα έξω, ε;» Η κακεντρέχειά τους τις υποβάθμιζε στα μάτια μου δίχως να πλήττει στο ελάχιστο τη μαμά. Όμως, τα λόγια τους δεν αλλοίωναν την αγάπη μου για κείνους.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=