ANAΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΕΙ ΚΟΡΗΣ 25 Αυτές οι ασήμαντες νίκες ενθάρρυναν την πεποίθησή μου ότι οι κανόνες, τα τελετουργικά, οι καθημερινές συνήθειες δεν είναι κάτι το αξεπέραστο· βρίσκονται στη ρίζα μιας κάποιας αισιοδοξίας που επέμενε παρά την αυστηρή διαπαιδαγώγηση. Όσο για τις ήττες μου, αυτές δεν μου προκαλούσαν ούτε ταπείνωση ούτε μνησικακία· όταν, ύστερα από κλάματα και φωνές, τελικά υποχωρούσα, ήμουν τόσο αποκαμωμένη για να κλωθογυρίζω τη στενοχώρια μου· συχνά μάλιστα, ξεχνούσα και τον λόγο της εξέγερσής μου. Και τότε, ντρεπόμουν για τις υπερβολές μου τις οποίες δεν μπορούσα πια να δικαιολογήσω και το μόνο που ένιωθα ήταν οι τύψεις· μα κι αυτές γρήγορα εξαφανίζονταν, γιατί η συγχώρεση μου δινόταν πάντα πολύ εύκολα. Κοντολογίς, οι εκρήξεις μου ήταν ένα αντιστάθμισμα στην αυθαιρεσία των νόμων που με καταπίεζαν· χάρη σ’ αυτές, δεν με κατέτρωγαν σιωπηρές μνησικακίες. Ποτέ δεν πήρα στα σοβαρά το θέμα της εξουσίας. Οι συμπεριφορές των μεγάλων μου φαίνονταν ύποπτες στον βαθμό που αντανακλούσαν το αμφίσημο της παιδικής ηλικίας: στην πραγματικότητα, ενάντια σε αυτές επαναστατούσα. Δεχόμουν όμως ανεπιφύλακτα τις αξίες και τα δόγματα που άκουγα γύρω μου. Οι δύο βασικές κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες είχε διαμορφωθεί ο κόσμος μου ήταν το Καλό και το Κακό. Εγώ κατοικούσα στην περιοχή του Καλού όπου κυριαρχούσαν, άρρηκτα δεμένες, η ευτυχία και η αρετή. Είναι αλήθεια ότι γνώρισα κάποιες μορφές πόνου ο οποίος μου φαινόταν αδικαιολόγητος: τύχαινε να χτυπήσω το κεφάλι μου, να
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=