ANAΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΕΙ ΚΟΡΗΣ 23 άλλοτε πάλι είχαν τη δύναμη να μου κάνoυν μάγια· με μεταμόρφωναν σε ζώο, σε πράγμα. «Τι ωραία ποδαράκια έχει η μικρούλα!» είπε κάποτε μια κυρία κι έσκυψε να με χαϊδέψει. Αν μπορούσα να πω μέσα μου: «Τι ανόητη κυρία! Με περνάει για σκυλάκι!» θα είχα γλιτώσει. Μα στην ηλικία των τριών, δεν είχα άλλο τρόπο να ξεφύγω απ’ αυτή την ηλίθια φωνή, απ’ αυτό το αδηφάγο χαμόγελο παρά μόνο να σωριαστώ στριγκλίζοντας στο πεζοδρόμιο. Αργότερα, έμαθα να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου διαφορετικά· όμως οι απαιτήσεις μου μεγάλωναν· έφτανε να μου φερθεί κάποιος λες κι ήμουν μωρό για να με πληγώσει· μολονότι διέθετα περιορισμένη γνώση και ικανότητα, πίστευα πως είμαι ένα πλήρως ανεπτυγμένο άτομο. Μια μέρα, στην Πλας Σεν Σιλπίς, περπατώντας πιασμένες χέρι χέρι με τη θεία Μαργκερίτ, που δεν είχε ιδέα πώς έπρεπε να μου μιλήσει, ξάφνου αναρωτήθηκα: «Πώς με βλέπει άραγε;» κι αμέσως ένιωσα ένα έντονο αίσθημα υπεροχής γιατί εγώ ήξερα τι υπήρχε στα τρίσβαθά μου, ενώ εκείνη όχι· παραπλανημένη απ’ την εξωτερική όψη, ούτε καν υποπτευόταν ότι το άγουρο κορμί μου έκρυβε μέσα του τα πάντα· υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη λησμονήσω ποτέ, όταν θα ήμουν πια μεγάλη, ότι το πεντάχρονο παιδί είναι κιόλας ένα ολοκληρωμένο πλάσμα. Αυτό ακριβώς αρνούνταν ν’ αποδεχτούν οι μεγάλοι και, όταν με αντιμετώπιζαν με συγκατάβαση, εγώ ένιωθα πάραυτα προσβεβλημένη. Ήμουν τόσο στρυφνή όσο μια κατάκοιτη γριά. Κι όταν η γιαγιά έκανε ζαβολιές στα χαρτιά για να μ’ αφήνει να κερδίζω ή όταν η θεία Λιλί μου έβαζε γελοιωδώς εύκολα αινίγματα,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=