SIMONE DE BEAUVOIR 14 τάλειψη, μια αλληλουχία από δικούς μου θανάτους κάθε λογής. «Μια κουταλιά για τον παππού…» Κι όμως, εγώ έτρωγα, και ήμουν περήφανη που μεγάλωνα· δεν ήθελα να μείνω μια μικρούλα σε όλη μου τη ζωή. Σίγουρα θα έζησα με ένταση αυτή τη σύγκρουση γιατί θυμάμαι και την παραμικρή λεπτομέρεια απ’ το εικονογραφημένο βιβλίο όπου η Λουίζ μού διάβαζε την ιστορία της Σαρλότ. Ένα πρωί, η Σαρλότ βρήκε στην καρέκλα πλάι στο κρεβάτι της ένα αυγό μεγάλο όσο αυτή η ίδια, φτιαγμένο από ροζ ζάχαρη· κι εμένα με μάγεψε τούτο τ’ αυγό. Ήταν μήτρα και λίκνο συνάμα, εκείνη όμως μπορούσε να το τραγανίσει. Από τότε, η Σαρλότ αρνιότανε να φάει οτιδήποτε άλλο κι έτσι μίκραινε μέρα τη μέρα ωσότου έγινε τόση δα· λίγο έλειψε να πνιγεί σε μια κατσαρόλα, η μαγείρισσα την έριξε από απροσεξία στον σκουπιδοτενεκέ κι ένας ποντικός την παρέσυρε καθώς περνούσε. Την έσωσαν όμως, και η Σαρλότ, πανικόβλητη, μετανιωμένη, ξανάρχισε να τρώει τόσο λαίμαργα που τελικά φούσκωσε κι έγινε σαν μεγάλο μπαλόνι: και η μαμά της πήγε στον γιατρό ένα πλάσμα που θύμιζε γιγάντιο ασκί. Κοιτούσα, με μια λαχτάρα συνετή, πρέπει να πω, εικόνες με διατροφή που της είχε συστήσει ο γιατρός: ένα φλιτζάνι σοκολάτα, ένα αυγό βραστό, μια ροδοψημένη κοτολέτα. Η Σαρλότ επανήλθε στα κανονικά της κι εγώ βγήκα σώα και αβλαβής από αυτή την περιπέτεια η οποία, στην αρχή, μ’ έκανε ένα τόσο δα πλασματάκι και μετά μια χοντρέλα. Μεγάλωνα κι άλλο κι άλλο, και ήξερα πως ήμουν καταδικασμένη να ζω σαν εξόριστη απ’ την παιδική μου ηλι-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=