22 «Γεια σου, Μπεν!» του φώναξε και τον αγκάλιασε, όπως είχα κάνει κι εγώ νωρίτερα. «Επιτέλους ήρθατε» μουρμούρισε αυτός μέσα από την αγκαλιά της Πόλι. Αν και η στάση του ήταν ακόμη κάπως άκαμπτη, μπορούσα να διακρίνω ότι χαιρόταν εξίσου με εμάς. «Έλα, μην είσαι τόσο τσιτωμένος!» Η Πόλι χαμογέλασε και τον χτύπησε φιλικά στον ώμο. «Είσαι εδώ τώρα, μαζί μας!» Ο Μπεν αναστέναξε. «Ναι, ευτυχώς. Ούτε μία μέρα παραπάνω δε θα άντεχα στο σπίτι». Ξεροκατάπια ακούγοντας την απάντησή του, αφού ήξερα πολύ καλά ότι είχε αμέτρητα προβλήματα με τον πατέρα του – κι ας απέφευγε όσο μπορούσε να μιλάει γι’ αυτό. Όμως, όταν η Πόλι τον σκούντησε ελαφρά στο πλάι, χαμογέλασε αχνά. Σιγά σιγά η αίθουσα εκδηλώσεων γέμιζε και στο αναλόγιο μπροστά μας εντόπισα τη διευθύντριά μας: τη Λούτσι Άλβενσταϊν. Η Λούτσι στεκόταν δίπλα στην κυρία Γιλμάζ, την αναπληρώτριά της, και τον κύριο Μάλντερ, τον καθηγητή μας στην Ανάλυση Αρωμάτων. Εκεί ήταν και η κυρία Έρικσον, η καθηγήτριά μας για την παρασκευή αρωμάτων, που μιλούσε με έναν άντρα που δεν είχε διδάξει στην Ακαδημία το προηγούμενο εξάμηνο. Συνέχισα να περιφέρω το βλέμμα μου στην αίθουσα και έγνεψα σε πολλά γνώριμα πρόσωπα γύρω μου. Επιτέλους, κάθε καρέκλα γέμισε και η τελετή υποδοχής ξεκίνησε.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=