21 ο μπαμπάς κατάφερε να μας φέρει σχεδόν στην ώρα μας». Χαμογέλασα. Η Πόλι λάτρευε τα μεγαλύτερα αδέλφια της, αλλά ήξερα καλά ότι χαιρόταν όταν μπορούσε να πάρει μια μικρή ανάσα από εκείνα. Πίσω μας, η σκάλα γέμιζε κόσμο, οπότε συνεχίσαμε να περπατάμε – μην τυχόν και μας κατηγορούσε κανείς ότι στεκόμασταν μέσα στη μέση και κλείναμε τον δρόμο. Μόλις φτάσαμε κάτω, μας τύλιξε ένα μείγμα από εκατοντάδες αρώματα που διεκδικούσαν την προσοχή μας. Αυτό το χαοτικό συνονθύλευμα αρωμάτων το είχα ζήσει μόνο εδώ, στην Ακαδημία των Αρωμάτων. Η αίθουσα εκδηλώσεων ήταν ένας χώρος τεράστιος, έμοιαζε σαν να είχαν ενωθεί πολλά σαλόνια μαζί. Ένα άρωμα από πεύκο και καρυδέλαιο, αναμεμειγμένο με νότες από κρίνα, τσίχλα μέντας, ρίζα βιολέτας, αμύγδαλο και γαρύφαλλο με τύλιξε σαν κύμα. Γύρισα προς την Πόλι, που μου έκλεισε το μάτι. Τα μάγουλά της ήταν αναψοκοκκινισμένα, τα μάτια της έλαμπαν, ολόκληρο το πρόσωπό της έμοιαζε να ακτινοβολεί σαν χριστουγεννιάτικη μπάλα. Το χαμόγελό μου πρέπει να είχε φτάσει από το ένα αυτί ως το άλλο. Με κάθε βήμα που έκανα μέσα στην αίθουσα, ρουφούσα και μια νέα μυρωδιά. Στις καρέκλες, που ήταν παραταγμένες ανάμεσα στις φλοράλ ταπετσαρίες και τις χρυσές κορνίζες, κάθονταν ήδη οι συμμαθητές μου. Η Πόλι εντόπισε τον Μπεν και άρχισε να με τραβάει ανάμεσα από τις σειρές, κάτω από τον γυάλινο θόλο, για να φτάσουμε κοντά του.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=