23 «Καλώς ήρθατε!» ακούστηκε η φωνή της Λούτσι στην αίθουσα. Αμέσως επικράτησε σιωπή, και όχι μόνο εγώ αλλά και όλοι γύρω μου στρέψαμε την προσοχή μας στη διευθύντριά μας. Η Λούτσι φαινόταν ακριβώς όπως την τελευταία φορά που την είχα δει. Με τα καστανά της μαλλιά ως το πιγούνι, το κομψό κοστούμι και τα ψηλά τακούνια, έδειχνε πολύ ώριμη, παρόλο που ήταν μόλις λίγα χρόνια μεγαλύτερη από εμένα. Στο μυαλό μου υπήρχε ακόμη η Λούτσι που ήξερα από παλιά. Αυτή που φορούσε αθλητικά παπούτσια και φούτερ με κουκούλα, και που συχνά φανταζόμουν κρυφά ως μεγάλη μου αδελφή. Όμως, το κορίτσι εκείνο είχε πάψει να υπάρχει προ πολλού. Τώρα διηύθυνε την Ακαδημία των Αρωμάτων και έπρεπε να τη μοιράζομαι με όλους τους άλλους εδώ. «Είμαι πολύ χαρούμενη που σας ξαναβλέπω όλους και που σας καλωσορίζω στη φθινοπωρινή κατασκήνωση και το δεύτερο εκπαιδευτικό εξάμηνο της χρονιάς» συνέχισε η Λούτσι. «Νέους sentifleurs θα καλωσορίσουμε ξανά το καλοκαίρι, αλλά έχουμε έναν νέο καθηγητή και επίσης μια νέα υπεύθυνη της κατασκήνωσης. Θα ξεκινήσω, όμως, με το λιγότερο συναρπαστικό νέο: οι δευτεροετείς θα έχουν μερικά καινούρια μαθήματα. Ένα από αυτά θα το διδάσκω εγώ. Στη φθινοπωρινή περίοδο διδάσκω Εκπαίδευση των αισθήσεων. Ανυπομονώ να εξερευνήσουμε μαζί τις προκλήσεις αυτού του τομέα».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=