14 Επιτέλους… επιτέλους ήμουν ξανά εδώ! Μπροστά μας απλωνόταν το δάσος με τα αιωνόβια δέντρα, που υψώνονταν πάνω από τα κεφάλια μας προς τον ουρανό. Σαν τείχη περιέβαλλαν την Ακαδημία, και αμέσως ένιωσα ασφαλής και προστατευμένη. Ανάμεσα στα κλαδιά και στο έδαφος υπήρχε μια λάμψη. Η λάμψη υπήρχε πάντα και αυτό συνέβαινε για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο, που μόνο όσοι είχαν λάβει πρόσκληση στην Ακαδημία Αρωμάτων γνώριζαν. «Έλα, αγάπη μου!» Η μαμά άνοιξε το πορτ-μπαγκάζ και εγώ άρπαξα το σακίδιο και την ταξιδιωτική μου τσάντα. Περάσαμε ανάμεσα στα αυτοκίνητα του πάρκινγκ και κατευθυνθήκαμε προς τον χώρο των εγγραφών. Χαμογέλασα στη σκέψη της αγωνίας που είχα νιώσει όταν ήρθα εδώ για πρώτη φορά. Τότε, από τη νευρικότητα, δεν μπορούσα να σταθώ ήρεμη ούτε στιγμή. Κοιτούσα συνέχεια γύρω μου, προσπαθώντας να εντοπίσω τα πρώτα γνώριμα πρόσωπα. «Έλλα!» με καλωσόρισε η κυρία Χάαγκ, από το συνηθισμένο ξύλινο κιόσκι που λειτουργούσε ως χώρος εγγραφών. «Τι χαρά που σε ξαναβλέπω!» Της χαμογέλασα πλατιά. «Κι εγώ χαίρομαι! Χαίρομαι τρελά, για την ακρίβεια». Με αυτά τα λόγια, πήρα από τα χέρια της τον φάκελο με τα νέα μου έγγραφα. «Αυτά είναι όλα τα σημαντικά έγγραφα για τη φετινή περίοδο, και ειδικά ο καινούριος χάρτης της Ακαδημίας. Όπως πάντα, προσοχή να μην τον χάσεις! Είναι ζωτικής σημασίας». Η κυρία Χάαγκ με κοίταξε αυστηρά πάνω
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=