13 να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Αλλά εμείς, φυσικά, κάναμε το αντίθετο. Και, φυσικά, η κατάταξη στο τεστ είχε σημασία – ανεξάρτητα από το τι έλεγε η Ακαδημία. Αλλά υπήρχε και κάτι άλλο που δε μου ταίριαζε σε αυτήν την κατάταξη. Παρόλο που προσπαθούσα να το αποδεχτώ, δεν ένιωθα ότι το αποτέλεσμα ήταν σωστό. Δεν ήταν η θέση που μου αναλογούσε στην πραγματικότητα. Κάτι μέσα μου ένιωθε περιορισμένο, παγιδευμένο. Αλλά τι μπορούσα να κάνω; Ακόμα κι αν δεν ήθελα αυτήν τη θέση, δεν υπήρχε άλλη για μένα. Το τεστ ήταν επίσημο. Και αν ήθελα να παραμείνω στην Ακαδημία, έπρεπε να το αποδεχτώ. Η μαμά φρέναρε και το αυτοκίνητο σταμάτησε με έναν μικρό κραδασμό. Αμέσως επέστρεψα στην πραγματικότητα. «Φτάσαμε!» είπε χαμογελώντας. «Φαντάζομαι ότι είσαι ενθουσιασμένη». Της ανταπέδωσα το χαμόγελο. «Ναι, λίγο». Άνοιξα την πόρτα, πετάχτηκα έξω και πήρα μια βαθιά ανάσα. Ο αέρας του δάσους πλημμύρισε τα πνευμόνια μου. Σε όλη τη διαδρομή έριχνε ψιλόβροχο και ο αέρας ήταν γεμάτος με το άρωμα των βρεγμένων φύλλων και του μουσκεμένου φλοιού των δέντρων. Έκλεισα τα μάτια μου για μια στιγμή, ώστε να απορροφήσω καλύτερα το μείγμα των αρωμάτων που δήλωναν από μακριά την παρουσία της Ακαδημίας. Πόσο μου είχε λείψει αυτό το μέρος τους τελευταίους μήνες.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=