12 στην Ακαδημία των Αρωμάτων. Την Πόλι, τον Μπεν και τους άλλους που είχα γνωρίσει εκεί. Αλλά, ταυτόχρονα, το μυαλό μου έτρεχε ξανά και ξανά στο τεστ που καθόρισε την ποιότητα του ταλέντου μου ως sentifleur. Το τεστ κατέληγε σε τρία πιθανά αποτελέσματα: Fleurditect, που σήμαινε ότι κάποιος ήταν εξαιρετικά προικισμένος, ίσως ακόμα και ικανός να διαβάζει σκέψεις. Fleursionary, που σήμαινε ότι μπορούσε να αισθάνεται τα συναισθήματα των άλλων σαν να ήταν δικά του. Fleurdiall, η πιο κοινή κατηγορία – και το αποτέλεσμα που είχα εγώ. Δεν ήμουν παρά μόνο fleurdiall. Είχα ένα απλό, βασικό ταλέντο, χωρίς επιπλέον ικανότητες. Τους τελευταίους μήνες προσπαθούσα να συμβιβαστώ με αυτό και με την κατάταξη που μου είχε αποδώσει η Ακαδημία, αλλά, για να είμαι ειλικρινής, δυσκολευόμουν ακόμη, όσο και αν πάσχιζα να το ξεπεράσω. Αναστενάζοντας, ακούμπησα το κεφάλι μου πίσω στο κάθισμα, ενώ οι εικόνες του κόσμου εξακολουθούσαν να περνούν από δίπλα μου. Τόσον καιρό ήλπιζα ότι η φοίτηση στην Ακαδημία των Αρωμάτων θα με βοηθούσε να βρω τη θέση μου στον κόσμο. Ένα δικό μου, μοναδικό μέρος. Μια θέση που θα ήταν μόνο δική μου και θα με έκανε περήφανη. Αλλά το αποτέλεσμα του τεστ δεν είχε τίποτα το ξεχωριστό. Δεν ένιωθα περηφάνια, ούτε στο ελάχιστο. Στην πραγματικότητα, το να είμαι fleurdiall ήταν σχεδόν συνώνυμο με τη μετριότητα. Φυσικά οι καθηγητές μας επαναλάμβαναν συνεχώς ότι όλα τα αποτελέσματα ήταν ισάξια και ότι δεν έπρεπε
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=