15 από τα γυαλιά της, χωρίς να αλλάξει έκφραση. Και αυτό το «ζωτικής σημασίας» το εννοούσε απολύτως σοβαρά. Ένευσα γρήγορα για να της δείξω ότι καταλάβαινα. Φυσικά, δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω τον χάρτη. Ήταν το μόνο που μας βοηθούσε να προσανατολιστούμε στον Λαβύρινθο κάτω από την Ακαδημία. Τον παλιό χάρτη έπρεπε να τον παραδώσουμε μετά τη θερινή περίοδο, γιατί οι υπόγειες σήραγγες άλλαζαν κάθε χρόνο. Ανυπομονούσα να δω ποιες διαδρομές και αίθουσες είχαν στενέψει ή μεγαλώσει αυτούς τους τελευταίους μήνες – ή αν κάποιες είχαν εξαφανιστεί εντελώς. Η υπόγεια Ακαδημία ήταν πραγματικό μυστήριο. «Προχώρα, Έλλα!» Η Μίριαμ με έσπρωξε ελαφρά από πίσω μου, ανυπομονώντας να πάρει κι εκείνη τα χαρτιά της. Αποχαιρέτησα την κυρία Χάαγκ και ξεκίνησα με τη μαμά προς την αίθουσα εκδηλώσεων, όπου σε μισή ώρα θα γινόταν η τελετή υποδοχής. Της είχα υποσχεθεί να της δείξω πριν φύγει την εστία όπου θα έμενα. Η τελετή καλωσορίσματος ήταν μόνο για τους γονείς των παιδιών που έρχονταν για πρώτη φορά. Η μαμά, όσο κι αν ήθελε, δε θα μπορούσε να παρευρεθεί. Έτσι, της έκανα τη χάρη να της δείξω τουλάχιστον το δωμάτιό μου, ώστε να μην ανησυχεί πολύ. Η φθινοπωρινή κατασκήνωση δυστυχώς διαρκούσε πολύ λιγότερο από την καλοκαιρινή. «Έχει μεγαλώσει κι άλλο ο χώρος από την τελευταία φορά;» Η μαμά κοίταξε γύρω της έκπληκτη, καθώς περνούσαμε δίπλα από τα ξύλινα τροχόσπιτα, την τεράστια
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=