Αιχμηρά αντικείμενα

Α Ι Χ Μ Η Ρ Α Α Ν Τ Ι Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α 15 λύτερη ρεπόρτερ του, έλεγε ότι είχα εκπληκτικό μυαλό. Στα δύο χρόνια μου στη δουλειά, είχα διαψεύσει κατ’ επανάληψη τις προσδοκίες. Μερικές φορές κραυγαλέα. Τώρα, όπως τον έβλε- πα πίσω από το γραφείο του, ένιωθα ότι με παρακινούσε να τον εμπιστευτώ λιγάκι. Συγκατένευσα με τρόπο που ήλπιζα να φανεί πειστικός. «Πάω να ετοιμάσω τη βαλίτσα μου». Τα χέρια μου άφησαν ιδρωμένα αποτυπώματα στην καρέκλα. Δεν είχα κατοικίδιο να ανησυχώ γι’ αυτό, ούτε φυτά να τα αφήσω στη γειτόνισσα. Έχωσα σε μια πάνινη τσάντα ρούχα για πέντε μέρες, καθησυχάζοντας έτσι τον εαυτό μου ότι θα είχα καθαρίσει με το Γουίντ Γκαπ πριν από το τέλος της βδομάδας. Η τελευταία ματιά που έριξα φεύγοντας μου αποκάλυψε με τη μία πώς ήταν πραγματικά το σπίτι μου. Σαν φοιτητικό διαμέ- ρισμα: φτηνό, μεταβατικό και κυρίως χωρίς έμπνευση. Υποσχέ- θηκα στον εαυτό μου να επενδύσω σε έναν αξιοπρεπή καναπέ όταν θα επέστρεφα, ως ανταμοιβή για την εκπληκτική ιστορία που ήταν βέβαιο ότι θα έβγαζα. Στο τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα ήταν μια φωτογραφία μ’ εμένα σε προεφηβική ηλικία να κρατάω αγκαλιά τη Μάριαν, ηλικίας εφτά ετών περίπου. Γελαστές και οι δυο. Εκείνη έχει τα μάτια της ορθάνοιχτα από έκπληξη, τα δικά μου είναι σφιχτά κλεισμένα. Τη σφίγγω δυνατά πάνω μου και τα μικρά, λιγνά ποδαράκια της κρέμονται πάνω στα γόνατά μου. Δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε πότε ήταν ούτε για τι γελούσαμε. Με τα χρόνια έχει γίνει ένα ευχάριστο μυστήριο. Nομίζω ότι μ’ αρέσει να μην ξέρω. ***