Αιχμηρά αντικείμενα

G I L L I A N F L Y N N 16 Κάνω πάντα μπάνιο. Όχι ντους. Δεν το αντέχω το κατάβρεγμα, κάνει το δέρμα μου να βουίζει σαν να μου έχει γυρίσει κάποιος έναν διακόπτη. Έτσι, έφραξα τη σχάρα στο δάπεδο της καμπί- νας του ντους με την αραχνοΰφαντη πετσέτα του μοτέλ, έστρε- ψα το στόμιο του ντους προς τον τοίχο και κάθισα μέσα στους δέκα πόντους νερό που μαζεύτηκε. Γύρω μου αργοκυλούσαν τρίχες από την ηβική χώρα κάποιου άλλου. Βγήκα. Δεύτερη πετσέτα δεν υπήρχε, οπότε έτρεξα στο κρε- βάτι και σφούγγισα το κορμί μου με τη φτηνή βαμβακερή κου- βέρτα. Ύστερα ήπια ζεστό μπέρμπον βλαστημώντας το μηχά- νημα για τα παγάκια. Το Γουίντ Γκαπ είναι περίπου έντεκα ώρες νότια του Σικά- γου. O Κιούρι είχε τη γενναιοδωρία να μου καλύψει ως έξοδα κίνησης μιας νύχτας διαμονή σε μοτέλ συν πρωινό, αρκεί να το έτρωγα σε βενζινάδικο. Όταν θα έφτανα στην πόλη θα έμενα στο σπίτι της μητέρας μου. Έτσι αποφάσισε για λογαριασμό μου. Ήξερα ήδη την αντίδραση που θα συναντούσα όταν θα εμφανιζόμουν στην πόρτα της. Μια στιγμιαία, έντονη ταραχή, το χέρι μηχανικά στα μαλλιά της και μια παράταιρη αγκαλιά που θα με άφηνε γερμένη ελαφρά στο πλάι. Δυο λόγια περί σπιτιού, που ήταν άνω κάτω, πράγμα που δεν θα ίσχυε. Ερω- τήσεις για το πόσο θα μείνω, πακεταρισμένες σε τυπικές ευγέ- νειες. «Για πόσο θα σε έχουμε κοντά μας, καλή μου;» θα μου έλε- γε. Που σήμαινε: «Πότε φεύγεις;». Αυτή η ευγένεια είναι που με ταράζει περισσότερο. Ήξερα ότι έπρεπε να προετοιμάσω τις σημειώσεις μου, να στήσω ερωτήσεις. Αντί γι’ αυτό ήπια κι άλλο μπέρμπον, κατέ- βασα και δυο ασπιρίνες μετά και έσβησα το φως. Nανουρισμέ- νη από το υγρό μουρμουρητό του κλιματιστικού κι από τις ηλεκτρονικές σταλαγματιές κάποιου βιντεογκέιμ από το διπλα-