Αιχμηρά αντικείμενα

Α Ι Χ Μ Η Ρ Α Α Ν Τ Ι Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α 17 νό δωμάτιο, αποκοιμήθηκα. Βρισκόμουν μόλις πενήντα χιλιόμε- τρα έξω από την ιδιαίτερη πατρίδα μου, αλλά χρειαζόμουν οπωσδήποτε άλλη μια τελευταία νύχτα μακριά. Το πρωί χλαπάκιασα ένα μπαγιάτικο ντόνατς με ζελέ και τρά- βηξα νότια, με τη θερμοκρασία να ανεβαίνει κατακόρυφα και το πυκνό δάσος να με πνίγει κι από τις δυο πλευρές. Αυτό το κομμάτι του Μισούρι είναι απελπιστικά επίπεδο – ατέλειωτα χιλιόμετρα από αδιάφορα δέντρα που τα διακόπτει μόνο η στενή λωρίδα του αυτοκινητόδρομου στον οποίο ταξίδευα. Το ίδιο τοπίο να επαναλαμβάνεται κάθε δύο λεπτά. Το Γουίντ Γκαπ δεν φαίνεται από μακριά · το ψηλότερο κτίριό του είναι τριώροφο. Όμως εγώ, ύστερα από είκοσι λεπτά οδήγησης, ήξερα ότι πλησίαζα. Πρώτα έσκασε μύτη ένα βενζι- νάδικο. Μια παρέα αγόρια, κοκαλιάρικα, γυμνόστηθα, βαριε- στημένα, άραζαν απέξω. Δίπλα από ένα παλιό ημιφορτηγό με καρότσα, ένας μπόμπιρας με πάνες πετούσε χούφτες χαλίκια στον αέρα, ενώ η μητέρα του γέμιζε το ντεπόζιτο. Τα μαλλιά της γυναίκας ήταν βαμμένα ξανθά, αλλά οι σκούρες ρίζες έφτα- ναν σχεδόν ως τ’ αυτιά της. Τη στιγμή που περνούσα, φώναξε άγρια προς τους νεαρούς κάτι που δεν έπιασα. Αμέσως μετά, το δάσος άρχισε να αραιώνει. Προσπέρασα μια στενή λωρίδα εμπορικού κέντρου με ξαπλώστρες για μαύρισμα, ένα οπλοπω- λείο, ένα κατάστημα λευκών ειδών. Έπειτα, ένα μοναχικό, ξε- κάρφωτο μπουλούκι από παλιά σπίτια, προορισμένα να εντα- χθούν σε κάποιο σχέδιο ανάπτυξης που ποτέ δεν υλοποιήθηκε. Και τέλος, η πόλη. Χωρίς κανέναν λόγο, κράτησα την ανάσα μου καθώς περ- νούσα την πινακίδα που με καλωσόριζε στο Γουίντ Γκαπ, έτσι όπως κάνουν τα μικρά παιδιά όταν περνάνε έξω από νεκροτα-