Αιχμηρά αντικείμενα

G I L L I A N F L Y N N 14 από τα κοντοκουρεμένα μαλλιά του, που έπεφταν σαν μαρα- μένα καρφάκια. «Βαρέθηκα να μας αποκλείουν από τις ειδήσεις. Είναι η ευκαιρία μας να βγάλουμε πρώτοι εμείς κάτι. Μεγάλο». O Κιούρι πιστεύει ότι με τη σωστή ιστορία θα γίνουμε μέσα σε μία νύχτα η αγαπημένη εφημερίδα του Σικάγου, θα κερδί- σουμε πανεθνική φήμη. Πέρυσι, μια άλλη εφημερίδα, όχι εμείς, είχε στείλει έναν δημοσιογράφο στην ιδιαίτερη πατρίδα του κάπου στο Τέξας, όπου μια παρέα παιδιών είχαν πνιγεί από μια ανοιξιάτικη πλημμύρα. Έγραψε ένα ελεγειακό, αλλά καλο- στημένο, κομμάτι πάνω στη φύση του νερού και της λύπης καλύπτοντας τα πάντα, από την ομάδα μπάσκετ των αγοριών που έχασε ξαφνικά τους τρεις καλύτερους παίκτες της, μέχρι το τοπικό γραφείο κηδειών που ήταν απελπιστικά άπειρο για να χειριστεί τις σορούς των πνιγμένων. Το άρθρο κέρδισε βρα- βείο Πούλιτζερ. Παρ’ όλα αυτά, εγώ δεν ήθελα να πάω. Τόσο πολύ δεν ήθε- λα, προφανώς, που είχα αρπαχτεί και με τα δυο μου χέρια από τα μπράτσα της καρέκλας, λες και θα προσπαθούσε ο Κιούρι να με σύρει εκεί με το ζόρι. Εκείνος έμεινε ακίνητος και με κάρφωσε για μερικά δευτερόλεπτα με τα υγρά, αχνογάλανα μάτια του. Ξερόβηξε, κοίταξε τη φωτογραφία της γυναίκας του και χαμογέλασε σαν γιατρός που ετοιμάζεται να ανακοινώσει τα άσχημα νέα. O Κιούρι τρελαινόταν να σου βάζει τις φωνές –ταίριαζε στην εικόνα του αρχισυντάκτη που είχε πλάσει στα μαθητικά του χρόνια– αλλά ήταν επίσης κι ένας από τους εντι- μότερους ανθρώπους που γνώριζα. «Άκου, μικρή, αν δεν μπορείς να το κάνεις, μην το κάνεις. Αλλά νομίζω ότι θα είναι καλό και για σένα. Nα βγάλεις κάτι. Nα ξανασταθείς στα πόδια σου. Είναι πολύ καλή ιστορία – μας χρειάζεται μια τέτοια. Εσένα σου χρειάζεται». O Κιούρι πάντα με στήριζε. Πίστευε ότι θα γινόμουν η κα-