Αιχμηρά αντικείμενα

Α Ι Χ Μ Η Ρ Α Α Ν Τ Ι Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α 13 σιταποθήκη ή μπόμπιρας που έπεσε σε πηγάδι. Είχα μουτρώσει και λίγο. Ήλπιζα –όπως ελπίζω κάθε φορά που ο Κιούρι με καλεί στο γραφείο του– να με επαινέσει για κάποιο πρόσφατο άρθρο μου, ή να με βάλει σ’ ένα καλύτερο πόστο, ή έστω, διά- βολε, να μου δώσει μια χειρόγραφη εντολή για ένα τοις εκατό αύξηση, αλλά ήμουν εντελώς απροετοίμαστη να συζητήσω για τα πρόσφατα γεγονότα στο Γουίντ Γκαπ. «Η μαμά σου μένει ακόμη εκεί, ε, Πρίκερ;» «Η Μαμά. Και ο πατριός». Και μια ετεροθαλής αδερφή που είχε γεννηθεί όταν εγώ πήγαινα στο κολέγιο και της οποίας η ύπαρξη μου φαινόταν τόσο εξωπραγματική που συχνά ξεχνού- σα ακόμα και το όνομά της. Άμα. Και η Μάριαν, φυσικά, η από χρόνια χαμένη Μάριαν. «Πες μου, που να πάρει, επικοινωνείς ποτέ μαζί τους;» Όχι, από τα Χριστούγεννα και μετά: ένα παγερά ευγενικό τηλεφώ- νημα, αφού είχα κατεβάσει πρώτα τρία ποτήρια μπέρμπον. Φοβόμουν πως η μητέρα μου θα μύριζε το αλκοόλ στην ανάσα μου από το τηλέφωνο. «Πρόσφατα, όχι». «Χριστέ μου, Πρίκερ, διάβασε και καμιά φορά τα δελτία. Δεν είχε γίνει ένας φόνος εκεί τον Αύγουστο; Το κοριτσάκι που βρέθηκε στραγγαλισμένο;» Ένευσα καταφατικά σαν να το ήξερα. Ψέματα. Η μητέρα μου ήταν το μόνο άτομο στο Γουίντ Γκαπ με το οποίο είχα μια στοιχειώδη επαφή και δεν μου είχε πει τίποτε. Περίεργο. «Τώρα χάθηκε και δεύτερο. Εμένα μου φαίνεται πιθανό να είναι φόνοι κατά συρροή. Θέλω να πας και να μου φέρεις την ιστορία. Γρήγορα. Nα είσαι εκεί αύριο το πρωί». Με τίποτα. «Έχουμε κι εδώ φρικιαστικές ιστορίες, Κιούρι». «Nαι, όπως επίσης έχουμε και τρεις ανταγωνιστικές εφημε- ρίδες με διπλάσιο προσωπικό και κεφάλαια». Πέρασε το χέρι