Αιχμηρά αντικείμενα

G I L L I A N F L Y N N 12 ντάκτης»– για να μπορούν να μας βλέπουν τα φιντάνια να ωρυόμαστε για τα δικαιώματα που προκύπτουν από το Πρώτο Άρθρο του Συντάγματος. Το γραφείο του Κιούρι είναι γυμνό και ιδρυματικό, όπως και το υπόλοιπο κτίριο. Θα μπορούσες να συζητάς περί δημοσιογραφίας εκεί μέσα ή να κάνεις τεστ Παπ. Κανένας δεν σκοτίζεται. «Πες μου για το Γουίντ Γκαπ». O Κιούρι πίεζε τη μύτη ενός στιλό πάνω στο αξύριστο, γκρίζο πιγούνι του. Φαντάστηκα τη μικρή μπλε μουτζούρα που θα άφηνε ανάμεσα στα σκληρά γένια. «Βρίσκεται ακριβώς στον πάτο του Μισούρι, στο πέλμα της μπότας. Δυο βήματα από το Τενεσί και το Αρκάνσας» είπα, σκαλίζοντας πυρετωδώς το μυαλό μου για τα στοιχεία. O Κιού­ ρι τρελαίνεται να εξετάζει τους ρεπόρτερ για οποιοδήποτε θέμα θεωρεί εκείνος σχετικό – τον αριθμό δολοφονιών στο Σι- κάγο την περασμένη χρονιά, τις δημογραφικές στατιστικές της Κομητείας Κουκ, ή, για κάποιον λόγο, την ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδας μου, θέμα που εγώ προτιμούσα πάντα να αποφεύγω. «Η πόλη υπάρχει από πριν τον Εμφύλιο» συνέχισα. «Είναι κοντά στον Μισισιπή, γι’ αυτό και υπήρξε λιμάνι μια εποχή. Τώρα η σημαντικότερη ασχολία είναι η χοιροτροφία. Έχει πε- ρίπου δύο χιλιάδες κατοίκους. Παλιές οικογένειες με λεφτά και χαμένα κορμιά». «Εσύ τι είσαι;» «Χαμένο κορμί. Από παλιά οικογένεια με λεφτά». Χαμογέ- λασα. Συνοφρυώθηκε. «Και τι διάβολο έπαθαν εκεί;» Έμεινα σιωπηλή, ενώ σκεφτόμουν τις πιθανές συμφορές που θα μπορούσαν να έχουν χτυπήσει το Γουίντ Γκαπ. Είναι μια από εκείνες τις μίζερες κωμοπόλεις με ροπή προς τα δυστυχή- ματα: πρόσκρουση λεωφορείου ή ανεμοστρόβιλος. Έκρηξη σε