Αιχμηρά αντικείμενα

Α Ι Χ Μ Η Ρ Α Α Ν Τ Ι Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α 11 μπορούν καν να ξεχωρίσουν τα δέντρα από εκεί ψηλά που βρίσκονται, στον δωδέκατο, δέκατο τρίτο όροφο. Αλλά για την Nτέιλι Ποστ , την τέταρτη μεγαλύτερη εφημερίδα του Σικάγου, που έχει εξοριστεί στα προάστια, υπάρχει άπλα για ξάπλα. Eμάς, τρεις όροφοι, που συνεχώς επεκτείνονται οριζοντίως, σαν να ξεχειλίζουν, απαρατήρητοι ανάμεσα σε καταστήματα που πουλάνε χαλιά ή φωτιστικά, μας φτάνουν. Τη συνοικία μας τη δημιούργησε ολόκληρη ένας εργολάβος μέσα σε τρία καλά προ- γραμματισμένα χρόνια –1961 με 1964– και κατόπιν της έδωσε το όνομα της κόρης του, η οποία είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα με το άλογο έναν μήνα πριν ολοκληρωθεί το έργο. Oρόρα Σπρινγκς, διέταξε ο εργολάβος, και πόζαρε για μια φωτογρά- φιση κάτω από την ολοκαίνουργια πινακίδα με το όνομα της πόλης. Ύστερα πήρε την οικογένειά του και έφυγε. Η κόρη, που τώρα είναι πενήντα χρονών και μια χαρά στην υγεία της, εκτός από ένα μούδιασμα στο χέρι αραιά και πού, ζει μόνιμα στη Φλόριντα και επιστρέφει μια φορά στα τόσα χρόνια για να φωτογραφηθεί κάτω από την πινακίδα με το όνομά της, ακριβώς όπως ο Μπαμπάκας. Εγώ έγραψα το άρθρο για την τελευταία επίσκεψή της. O Κιούρι πρέπει να ζορίστηκε. O Κιούρι έχει πρόβλημα με τα περισσότερα άρθρα που είναι κομμάτια-από-τη-ζωή. Έγινε πίτα με Τσάμπορντ ενώ το διάβαζε, βρομούσε ουίσκι φεύγοντας από το γραφείο του. O Κιούρι τα κοπανάει, πολύ ήρεμα, αλλά συχνά. Δεν είναι αυτός ο λόγος, ωστόσο, που έχει μια τόσο ωραία θέα του εδάφους απ’ τα παράθυρά του. Αυτό οφείλεται καθα- ρά σε κακή τύχη. Μπήκα μέσα και έκλεισα την πόρτα του γραφείου του, που είναι ακριβώς αυτό που δεν θα φανταζόμουν ποτέ ως γραφείο του αρχισυντάκτη μου. Εγώ λαχταρούσα τοίχους με δρύινη επένδυση και μια γυάλινη πόρτα –να γράφει απ’ έξω «Αρχισυ-