Αιχμηρά αντικείμενα

G I L L I A N F L Y N N 10 αυτή εκσφενδονιζόταν πίσω στα χρόνια του γυμνασίου, τότε που άρεσε ακόμη στ’ αγόρια και ήταν η ομορφότερη, η ζουμερή δεκατριάχρονη με το λιπγκλός που πιπίλιζε ξυλαράκια κανέλας προτού φιληθεί. Ένα στομάχι. Μια μυρωδιά. Τσιγάρο και μπαγιάτικος καφές. O αξιοσέβαστος, βαριεστημένος αρχισυντάκτης μου Φρανκ Κιού- ρι, με τα φθαρμένα του Hush Puppies. Κουνιόταν μπρος πίσω πάνω στις φτέρνες του. Τα δόντια του είχαν μουλιάσει σε σάλιο καφετί από το τσιγάρο. «Πού βρίσκεσαι με το κομμάτι σου, μικρή;» Πάνω στο γρα- φείο μου ήταν μια ασημένια πινέζα, με τη μύτη προς τα πάνω. Την πίεσε με το κιτρινισμένο νύχι του αντίχειρά του. «Κοντεύω». Είχα 150 λέξεις κείμενο. Χρειαζόμουν πεντα- κόσιες. «Σκίσ’ την, δώσ’ το και έλα στο γραφείο μου». «Μπορώ να έρθω τώρα». «Σκίσ’ την, δώσ’ το και μετά έλα στο γραφείο μου». «Εντάξει. Σε δέκα λεπτά». Ήθελα πίσω την πινέζα μου. Έκανε να βγει από το γραφείο μου. Η γραβάτα του κρεμόταν σχεδόν πάνω από τον καβάλο. «Πρίκερ;» «Nαι, Κιούρι;» «Γάμησέ την». O Φρανκ Κιούρι πιστεύει ότι είμαι χαμηλών τόνων. Ίσως επειδή είμαι γυναίκα. Ίσως επειδή είμαι χαμηλών τόνων. Το γραφείο του Κιούρι βρίσκεται στον τρίτο. Είμαι σίγουρη ότι τον πιάνει πανικός και τσαντίζεται κάθε που κοιτάζει από το παράθυρό του και βλέπει έναν κορμό δέντρου. Oι καλοί αρχι- συντάκτες δεν βλέπουν κούτσουρα · βλέπουν φυλλωσιές – αν