Αιχμηρά αντικείμενα

Α Ι Χ Μ Η Ρ Α Α Ν Τ Ι Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α 27 τός μου: Τζέι») και περπάτησα νότια προς το σημείο όπου είχε βρεθεί πέρυσι το πτώμα της Αν. Πέρασαν κάπου δεκαπέντε λεπτά μέχρι να σταματήσει να ακούγεται από μακριά το όνομα της Nάταλι. Άλλα δέκα λεπτά περπάτημα και άρχισα να ακούω το Φολς Κρικ, τη γάργαρη φωνή του νερού. Πολύ δύσκολο να κουβαλήσει κανείς ένα παιδί μέσα σ’ αυ- τό το δάσος. Κλαδιά και φυλλώματα έφραζαν τον δρόμο, ρίζες ξεπετάγονταν από το έδαφος. Αν η Αν ήταν πραγματικό κορί- τσι του Γουίντ Γκαπ, μιας πόλης που απαιτεί την απόλυτη θηλυκότητα από το αδύνατο φύλο, σίγουρα θα είχε μαλλιά μακριά ως την πλάτη. Θα σκάλωναν και θα μπλέκονταν στους θάμνους. Κάθε ιστός αράχνης μού φαινόταν σαν σκόρπιες, στιλ- πνές τρίχες από γυναικεία μαλλιά. Το χορτάρι ήταν ακόμη πατικωμένο γύρω από την περιοχή όπου είχε ανακαλυφθεί το πτώμα, το είχαν σαρώσει για απο- δεικτικά στοιχεία. Υπήρχαν μερικά πρόσφατα αποτσίγαρα που είχαν αφήσει πίσω τους αργόσχολοι περίεργοι. Πιτσιρικάδες που σκότωναν την ώρα τους τρομάζοντας ο ένας τον άλλον, έχοντας δει τάχα έναν τρελό που το έσκαγε σκορπίζοντας πίσω του ματωμένα δόντια. Μέσα στο ρέμα υπήρχε άλλοτε μια σειρά από βράχια, όπου είχε σκαλώσει το σκοινί από τον λαιμό της Αν και την είχε κρα- τήσει, δεμένη σαν κατάδικο από την πέτρα, να λικνίζεται με το κυματάκι σχεδόν μια ολόκληρη νύχτα. Τώρα υπήρχε μόνο νερό που κυλούσε πάνω σε μαλακή άμμο. O κύριος Ρόλαντ Τζ. Κάμενς μου το είχε εξηγήσει με πολλή περηφάνια: οι συμπολίτες του είχαν ξεριζώσει τα βράχια από την κοίτη, τα είχαν φορτώσει σε ένα αγροτικό και τα είχαν κάνει θρύψαλα έξω από το σύνορο της πόλης. Ήταν μια σπαραχτική χειρονομία πίστης, σάμπως μια τέτοια καταστροφή να ξόρκιζε οριστικά το κακό από την πόλη. Απ’ ό,τι φαινόταν, δεν είχε πιάσει.