Αιχμηρά αντικείμενα

G I L L I A N F L Y N N 26 μάτια μου κι ύστερα πέταξε σαν αστραπή ως πάνω στις κορυ- φές των δέντρων. Μια ακρίδα ήρθε και κόλλησε ξαφνικά στον καρπό μου. Μαγεία και τρόμος. «Θα μπορούσα να σας ρωτήσω τι σκέφτεστε για όλα αυτά;» Έβγαλα το μπλοκάκι μου και το κούνησα για να το δει. «Δεν ξέρω αν έχω και πολλά να πω». «Απλώς τη γνώμη σας. Δύο κορίτσια σε μια μικρή πόλη…» «Κατ’ αρχάς, δεν ξέρουμε αν αυτές συνδέονται, έτσι δεν είναι; Εκτός αν ξέρεις εσύ κάτι που εγώ δεν ξέρω. Κατά τη γνώμη μου, η Nάταλι θα βρεθεί. Σώα και αβλαβής. Δεν πάνε ούτε δυο μέρες». «Υπάρχει καμιά θεωρία για την Αν;» ρώτησα. «Κάποιος παλαβός πρέπει να το έκανε, κάποιος σαλεμένος. Περαστικός απ’ την πόλη, είχε ξεχάσει να πάρει τα χάπια του, άκουγε φωνές. Τέτοια». «Γιατί το λέτε αυτό;» O άντρας σταμάτησε έβγαλε από την πίσω τσέπη του ένα πουγκί ταμπάκο, έπλασε μια μπαλίτσα, την έχωσε πίσω από τα χείλη του και άρχισε να τη μασάει μέχρι που ρούφηξε και την παραμικρή υποψία νικοτίνης. Το στόμα μου αντανακλαστι- κά γέμισε σάλια. «Αλλιώς, γιατί να βγάλει τα δόντια του σκοτωμένου κορι- τσιού;» «Της έβγαλε τα δόντια;» «Όλα εκτός από το πίσω κομμάτι ενός τραπεζίτη που δεν τον είχε αλλάξει ακόμη η μικρή». Ύστερα από μία ώρα χωρίς αποτελέσματα και χωρίς άλλες πληροφορίες, άφησα τον συνεργάτη μου, τον κύριο Ρόναλντ Κάμενς («αν θέλεις, γράψε και το αρχικό του δεύτερου ονόμα-