Αιχμηρά αντικείμενα

Α Ι Χ Μ Η Ρ Α Α Ν Τ Ι Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α 25 «Προχώρα δίπλα σε μένα, ευθεία μπροστά» μου είπε. «Πά- ντα χρειάζεται ένα άτομο παραπάνω. Θα έχουμε λιγότερο έδα- φος να καλύψουμε». Βαδίσαμε σιωπηλοί για λίγη ώρα. O σύ- ντροφός μου σταματούσε κάθε τόσο και καθάριζε τον λαιμό του με ένα υγρό, βραχνό βήξιμο. «Λέω καμιά φορά ότι θα άξιζε να το κάψουμε ετούτο το δάσος» είπε ξαφνικά. «Τίποτε καλό δεν έχει βγει αποδώ μέσα. Είσαι φίλη των Κιν;» «Για να είμαι ειλικρινής, είμαι δημοσιογράφος. Της Nτέιλι Ποστ του Σικάγου». «Μμμμ… Για φαντάσου. Θα γράψεις για όλα αυτά;» Ένα θρηνητικό ουρλιαχτό σηκώθηκε ξαφνικά πάνω από τα δέντρα, η κραυγή ενός κοριτσιού: «Nάταλι!». Τα χέρια μου άρχισαν να ιδρώνουν καθώς τρέξαμε προς το μέρος της κραυγής. Είδα σιλουέτες να έρχονται καταπάνω μας παραπατώντας. Μια έφηβη με αχυρένια ξανθά μαλλιά πέρασε σπρώχνοντας ανάμε- σά μας, με πρόσωπο κόκκινο και σφιγμένο. Τρέκλιζε σαν μεθυ- σμένη και ούρλιαζε το όνομα της Nάταλι ως τα ουράνια. Ένας μεγάλος άντρας, ο πατέρας της ίσως, την πρόφτασε, την τύλιξε στην αγκαλιά του και την κατηύθυνε έξω από το δάσος. «Τη βρήκαν;» φώναξε ο φίλος μου. Ένα συλλογικό αρνητικό νεύμα. «Απλώς τρομοκρατήθηκε η κοπέλα» απάντησε κάποιος άλλος από μακριά. «Της έπεσε βαρύ. Δεν πρέπει να φέρνουμε κορίτσια εδώ πέρα, έτσι όπως έχουν τα πράγματα». O άντρας κοίταξε με νόημα εμένα, έβγα- λε το πάνινο κασκέτο του για να σκουπίσει το μέτωπό του κι ύστερα άρχισε πάλι να σκαλίζει τους θάμνους. «Θλιβερή δουλειά» είπε ο σύντροφός μου. «Θλιβερή υπόθε- ση». Συνεχίσαμε να προχωράμε αργά. Κλότσησα ένα σκουρια- σμένο κουτάκι μπίρας έξω από τον δρόμο μου. Σε λίγο άλλο ένα. Ένα μοναχικό πουλάκι πέρασε ακριβώς μπροστά από τα