Αιχμηρά αντικείμενα

G I L L I A N F L Y N N 28 Κάθισα στην άκρη του ρέματος και χάιδεψα με τις παλάμες μου το βραχώδες έδαφος. Έπιασα μια λεία, ζεστή πέτρα και την πίεσα πάνω στο μάγουλό μου. Αναρωτήθηκα αν είχε έρθει εδώ ποτέ η Αν όσο ήταν ζωντανή. Ίσως η καινούργια γενιά παιδιών του Γουίντ Γκαπ να είχε βρει πιο ενδιαφέροντες τρόπους να σκοτώνει τα καλοκαίρια της. Όταν ήμουν εγώ μικρή, βουτού- σαμε σε μια άλλη μεριά, πολύ πιο κάτω, όπου τεράστιες πέτρι- νες πλάκες δημιουργούσαν ρηχές πισίνες μέσα στην κοίτη. Κα- ραβίδες τινάζονταν μακριά απ’ τα πόδια μας κι εμείς πηδού- σαμε στο κατόπι τους, τσιρίζοντας έτσι κι αγγίζαμε καμιά κατά τύχη. Ποτέ δεν φορούσαμε μαγιό, κάτι τέτοιο θα απαι- τούσε προετοιμασία. Απλώς γύριζες σπίτι καβάλα στο ποδήλα- το, με μουσκεμένο σορτς και μπλουζάκι, τινάζοντας το κεφάλι σου σαν βρεγμένος σκύλος. Καμιά φορά, μεγαλύτερα παιδιά, εφοδιασμένα με τουφέκια και κλεμμένες μπίρες, τύχαινε να περάσουν αποκεί κυνηγώντας ιπτάμενους σκίουρους ή λαγούς. Ματωμένα κομμάτια κρέας κρέμονταν από τις ζώνες τους. Εκείνα τα αγόρια, αντράκια, τσαντίλες, που μύριζαν ιδρώτα και αγνοούσαν επιθετικά την ύπαρξή μας, πάντα με τραβούσαν. Υπάρχουν διαφορετικά είδη κυνηγών, όπως έχω μάθει πια. O κυνηγός τζέντλεμαν, κατά το πρότυπο του Τέντι Ρούσβελτ, που οραματίζεται μεγάλα θηρά- ματα και που, ύστερα από κυνήγι μιας μέρας, αποσύρεται στα ιδιαίτερά του με ένα τζιν τόνικ, δεν είναι το είδος του κυνηγού που γνώρισα εγώ στα παιδικά μου χρόνια. Τα αγόρια που ήξε- ρα εγώ, αυτά που ξεκινάνε το κυνήγι από νωρίς, κυνηγούσαν για το αίμα · για το μοιραίο σπασμωδικό τίναγμα του ζώου όταν το βρίσκει η σφαίρα, που τρέχει γοργά σαν αεράκι τη μια στιγ- μή και την επόμενη πέφτει στο πλευρό του, τσακισμένο από το φυσίγγι τους. Όταν ήμουν ακόμη στο δημοτικό, στα δώδεκα ίσως, μπήκα