Αιχμηρά αντικείμενα

G I L L I A N F L Y N N 20 ματέας του τμήματος μου είπε ότι μπορούσα να περιμένω – ο διοικητής Μπιλ Βίκερι θα γύριζε σύντομα για το μεσημεριανό φαγητό του. Η αίθουσα αναμονής είχε την επίπλαστη άνετη ατμόσφαιρα ενός προθάλαμου οδοντιατρείου. Κάθισα σε μια πορτοκαλιά, σαραβαλιασμένη καρέκλα και ξεφύλλισα ένα τεύ- χος του Ρέντμπουκ . Ένα αρωματικό χώρου, χωμένο σε μια πρίζα κάπου κοντά, ξερνούσε μια πλαστική μυρωδιά που υπο- τίθεται ότι έπρεπε να θυμίζει αεράκι της εξοχής. Μισή ώρα αργότερα, είχα διαβάσει τρία περιοδικά και είχα αρχίσει να ανακατεύομαι άσχημα από τη μυρωδιά. Όταν μπήκε τελικά ο Βίκερι, η γραμματέας με έδειξε μ’ ένα νεύμα και ψιθύρισε με ειλικρινή αποστροφή: «Δημοσιογράφος». O Βίκερι, ένας λεπτός άντρας λίγο πάνω από τα πενήντα, είχε μουσκέψει ήδη στον ιδρώτα τη στολή του. Το πουκάμισό του κολλούσε στο στήθος του και το παντελόνι σούφρωνε πίσω, εκεί όπου θα έπρεπε κανονικά να υπάρχει ένας πισινός. «Δημοσιογράφος;» Με κοίταξε πάνω από κάτι τεράστια γυαλιά με πολυεστιακούς φακούς. «Τι δημοσιογράφος;» «Διοικητή Βίκερι, είμαι η Καμίλ Πρίκερ από την Nτέιλι Ποστ του Σικάγου». «Του Σικάγου; Και γιατί ήρθες εδώ από το Σικάγο;» «Θα ήθελα να μιλήσω μαζί σας για τα κοριτσάκια – τη Nά- ταλι Κιν και το κορίτσι που δολοφονήθηκε πέρυσι». «Ιησούς Χριστός. Πώς το μάθατε αυτό εσείς εκεί πάνω; Ιη- σούς Χριστός». Κοίταξε τη γραμματέα και πάλι εμένα σαν να είχαμε συνω- μοτήσει. Ύστερα μου έκανε νόημα να τον ακολουθήσω. «Κρά- τησε τα τηλεφωνήματά μου, Ρουθ». Η γραμματέας σήκωσε τα μάτια της προς το ταβάνι. O Μπιλ Βίκερι προπορεύτηκε σε έναν επενδυμένο με ξύλο διάδρομο, γεμάτο φτηνά κάδρα με φωτογραφίες ψαριών και