Αιχμηρά αντικείμενα

Α Ι Χ Μ Η Ρ Α Α Ν Τ Ι Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α 21 αλόγων, και μπήκε στο γραφείο του, το οποίο δεν είχε καθόλου παράθυρα και το οποίο ήταν ένα μικροσκοπικό τετράγωνο ντυμένο με μεταλλικές αρχειοθήκες. Κάθισε, άναψε τσιγάρο. Εμένα δεν μου πρόσφερε. «Δεν θέλω να βγει παραέξω αυτό, δεσποινίς. Δεν πρόκειται να το αφήσω να βγει παραέξω». «Πολύ φοβάμαι, διοικητή Βίκερι, ότι δεν έχετε και πολλές επιλογές. Εδώ έχουν γίνει στόχος παιδιά. O κόσμος πρέπει να το γνωρίζει». Είναι η ατάκα που μουρμούριζα στη διαδρομή προς το τμήμα. Ρίχνει το φταίξιμο στους θεούς. «Και σας τι σας νοιάζει; Δεν είναι δικά σας παιδιά, είναι παιδιά του Γουίντ Γκαπ». Σηκώθηκε, ξανακάθισε, τακτοποίησε αλλιώς κάτι χαρτιά. «Μπορώ να πω με το χέρι στην καρδιά πως το Σικάγο ποτέ δεν νοιάστηκε για τα παιδιά του Γουίντ Γκαπ». Η φωνή του έσπασε προς το τέλος. Τράβηξε μια βαθιά ρουφη- ξιά από το τσιγάρο του, έστριψε ένα χοντρό χρυσό δαχτυλίδι στο μικρό του δάχτυλο, ανοιγόκλεισε κάμποσες φορές τα μάτια του. Ξαφνικά αναρωτήθηκα μήπως ήταν έτοιμος να κλάψει. «Έχετε δίκιο. Μάλλον ποτέ. Ακούστε, δεν πρόκειται να γίνει εκμετάλλευση αυτής της ιστορίας. Είναι σημαντικό. Αν αυτό σας κάνει να αισθανθείτε καλύτερα, εγώ είμαι από το Γουίντ Γκαπ». Oρίστε, Κιούρι. Προσπαθώ . O διοικητής με κοίταξε. Περιεργάστηκε το πρόσωπό μου. «Πώς λέγεσαι;» «Καμίλ Πρίκερ». «Κι εγώ πώς και δεν σε ξέρω;» «Δεν είχα ποτέ μπλεξίματα με την αστυνομία, κύριε». Δο- κίμασα ένα αχνό χαμόγελο. «Oι δικοί σου λέγονται Πρίκερ;» «Η μητέρα μου άλλαξε επίθετο με τον γάμο της, πριν από περίπου είκοσι πέντε χρόνια. Άντορα και Άλαν Κρέλιν».