Αίμα στο χιόνι & Περισσότερο αίμα

Π Ε Ρ Ι Σ Σ Ο Τ Ε Ρ Ο Α Ι Μ Α 215 Στον στύλο του τηλεφώνου ξοπίσω του ήταν κολλη­ μένη μια αφίσα μ’ ένα μουσικό συγκρότημα που έπαι­ ζε στην Άλτα. Πόσο μακριά να ήταν αυτή η πόλη; Ίσως να έπρεπε να έχω μείνει στο λεωφορείο μέχρι εκεί. «Κι εσύ, Ματίς;» είπα και σκότωσα με μια σφαλιά­ ρα ένα κουνούπι που μου ’χε κολλήσει στο κούτελο. «Δεν έχεις κανένα κρεβάτι που μπορώ να δανειστώ γι’ απόψε;» «Το κρεβάτι το έκαψα στον φούρνο τον Μάη. Ήταν ψυχρός ο Μάης φέτος». «Κάποιον καναπέ; Ένα στρώμα;» «Στρώμα;» Άνοιξε τα χέρια του κι έδειξε το τοπίο, που ήταν στρωμένο παντού με ρείκια. «Ευχαριστώ, αλλά μου αρέσουν οι τοίχοι κι οι σκεπές. Πάω να δω μήπως βρω κάνα άδειο σπιτάκι σκύλου. Καληνύχτα». Ξεκίνησα να περπατώ προς τα σπίτια. «Το μοναδικό σκυλόσπιτο που θα βρεις στο Κόσουν είναι εκεί πέρα» φώναξε εκείνος μ’ ένα παραπονιάρικο, υποτονικό ύφος. Έκανα μεταβολή. Το δάχτυλό του έδειχνε το κτίριο μπροστά στον οικισμό. «Στην εκκλησία;» Έγνεψε καταφατικά. «Είναι ανοιχτή νυχτιάτικα;»