Αίμα στο χιόνι & Περισσότερο αίμα

J O N E S B O 216 Ο Ματίς έγειρε το κεφάλι του στο πλάι. «Ξέρεις γιατί κανείς δεν κλέβει στο Κόσουν; Γιατί, εκτός από ταράνδους, δεν υπάρχει τίποτα να κλέψεις». Και μ’ έναν απρόσμενα χαριτωμένο πήδο ο μικρός, παχουλός ανθρωπάκος ξαναπέρασε το χαντάκι και ξε­ κίνησε να βαδίζει μες στα ρείκια. Προς τα δυτικά. Σημείο αναφοράς μου είχα τον ήλιο στον βορρά και το γεγονός ότι οι εκκλησίες –σύμφωνα με τον παππού μου– έχουν το καμπαναριό τους πάντα προς τα δυτικά, οπουδήπο­ τε στον κόσμο κι αν βρισκόσουν. Σκίασα τα μάτια μου και κοίταξα το έδαφος που απλωνόταν εμπρός του. Πού στον διάολο φανταζόταν ότι ήταν; Ίσως έφταιγε ο ήλιος που έλαμπε καταμεσής της νύχτας · ίσως η απόλυτη ησυχία που επικρατούσε τριγύρω, μα κάτι το περίεργο έμοιαζε ν’ απλώνεται πάνω απ’ το χωριό. Τα σπίτια έμοιαζαν χτισμένα με βιασύνη, χωρίς περίσκεψη κι αγάπη. Στέρεα φαίνονταν, δεν λέω, αλλά έδιναν την εντύπωση πως ήταν περισσότερο καταφύγια παρά κατοικίες. Πρακτικά. Ακατέργαστες επιφάνειες, έρμαια στον καιρό και στον αέρα. Παρατημένα κουφά­ ρια αυτοκινήτων σε κήπους που δεν ήταν παρά περι­ φραγμένες συστάδες από σημύδες και ρείκια. Παιδικά αμαξίδια, πουθενά όμως παιχνίδια. Πολύ λίγα σπίτια