Αγιογραφία

16 ΝΊΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΌΠΟΥΛΟΣ Άλλο χρέος δεν έχω. Ξέρω πως ήρθε η ώρα να κλείσω τα τεφτέρια μου. Ο Θεός δεν μου τσιγκουνεύτηκε τα χρόνια, γι’ αυτό λογαριάζω πως δεν έμεινε άλλος να μιλήση, κι αν έμει- νε ποιος ξέρει αν θυμάται, μα κι αν θυμάται δεν έχει διάφο- ρο. Ο Αντώνης Ευσταθίου θα ’ναι πάντα ο φονιάς, φορτώθη- κε τ’ ανάθεμα στον αιώνα, κι αυτό δεν αλλάζει. Το εσκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα πριν ξεκινήσω τούτη τη γραφή. Αφορμή εστάθηκε μια είδησις στην εφημερίδα περί αγιοποιήσεως του Ιωάννη του Ορφανού. Διαβάζω ότι εσείς προσωπικώς αναλάβατε να συλλέξετε μαρτυρίες και αποδείξεις περί της αγιότητός του. Στην αρχή εσκέφτηκα πως θα σας εγλύτωνα από μέγα σφάλμα, καθώς υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας, που λένε, του «μαρτυρίου» του Ιωάννη του Ορφανού αλλά και των γεγονότων που προηγήθηκαν και που ξεκαθαρίζουν κάπως τα πράγματα, τουλάχιστον ως προς την αγιότητά του. Σκέφτομαι πως αποκεί που βρίσκεται ο Ορφανός θα γε- λάη κάτω απ’ τα αραιά μουστάκια του – και με το δίκιο του. Δεν έχω σκοπό να προκαλέσω την οργή σας, Σεβασμιώτατε. Μα δεν μπορώ και να ξεφύγω από κάτι τέτοιες σκέψεις, παρόλο που γνωρίζω πως θα τις χαρακτηρίσετε βλάσφημες και ίσως να πετάξετε την επιστολή που κρατάτε ανά χείρας στον κάλαθο των αχρήστων. Ξέρω ακόμα πως, αν δεν το κάμετε, τότε πολλές φορές θα σμίξετε τα φρύδια σας διαβά- ζοντας τα παρακάτω και ίσως να σκεφτήτε πως μοναδικός μου σκοπός είναι να σας ανεβάσω την πίεσι με φαντασίες και ψέματα.