Αγιογραφία

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ 27 της. Συγκρατώ το τελευταίο μόνον τμήμα –«Ακόμη εδώ είσαι, ρε τσόγλανε, και με κοιτάς;»– που αποδίδει νομίζω το επεί- γον του πράγματος. Δεν εδίστασα στιγμή παραπάνω. Τσακίστηκα, κατά την προτροπή του, και σε εξαιρετικά μικρό χρόνο βρισκόμουν ήδη στην άλλη άκρη του χωριού, σε μια φιλότιμη προσπάθεια να επανορθώσω για την αρχική μου ολιγωρία. Περιττό φυ- σικά να αναφέρω ότι, παρά την πειθήνια ανταπόκρισί μου στις προσταγές του, στιγμή δεν έπαψα να στριφογυρνώ τα δεδομένα της καταστάσεως στο κεφάλι μου, αναζητώντας μιαν άκρη. Πράγμα δύσκολο, κι ίσως κάποιος να προσέθετε και ανάρμοστο, για τη θέσι και την ηλικία μου. Με παρηγο- ρεί ωστόσο το γεγονός ότι οιοσδήποτε άλλος εις τη θέσι μου θα έκαμνε το ίδιο, παρακινημένος από την αλλόκοτη συμπε- ριφορά του, καθώς κι από την έλλειψι κάποιου άλλου στοι- χείου ή συμβάντος το οποίο, έστω και εμμέσως, θα μπορού- σε να τη δικαιολογήση. Το μυστηριώδες της καταστάσεως την οποία προσπαθού- σα ματαίως να ξεδιαλύνω καθιστούσε ακόμα πιο δύσκολη την πορεία μου διά μέσου του στενού χωματόδρομου που έβγαινε απ’ το χωριό με κατεύθυνσι δυτικά στην αρχή κι έπειτα βορειοδυτικά, μόλις περνούσε κανείς την αποθήκη του Ξούρα, η οποία αποτελούσε τρόπον τινα ορόσημο, εφόσον ήτον το τελευταίο κτίσμα επί της δεξιάς πλευράς του δρόμου. Τα πόδια μου και οι σκέψεις μου ακολουθούσαν, ούτως ει- πείν, πορεία παράλληλη. Διότι, ενώ τα πόδια μου σκόντα- φταν στα προεξέχοντα λιθάρια της ανηφοριάς, η σκέψις μου