Αγιογραφία

26 ΝΊΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΌΠΟΥΛΟΣ αφετέρου, ακριβώς γι’ αυτό, για την ανεύρεσι των κλεμμέ- νων ζώων του, μοχθούσε την ίδια εκείνη ώρα ο θειος μου. Με τα πολλά τον ησύχασα, αλλά ένας Θεός μονάχα ξέρει τι τράβηξα ώσπου να τα καταφέρω. Γι’ αυτόν τον λόγο λοιπόν, καθώς και γιατί, πέραν της αποστάσεως, ο δρόμος ως τη στάνη του Γιολδάση ήτο δύ- σβατος και κακοτράχαλος, θεώρησα πρέπον να υπενθυμίσω στον θειο μου τις δυσκολίες, ώστε, εις περίπτωσιν που επέ- μενε, να συμπεράνω ότι κάποιο σοβαρό λόγο θα είχε για να με διατάξη να το κάμω. Κι εχρειάστηκε να επαναλάβω τη φράσι μου δυο και τρεις φορές, αφού δεν μου απαντούσε, σαν να μη με άκουγε, σαν να μην ήτον εκεί αλλά αλλού, εκεί όπου η σκέψις του τον οδηγούσε πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι μπορούσαν να τον πάνε τα ποδάρια του. Όσην ώρα εγώ επαναλάμβανα τα επιχειρήματά μου για την αποστολή που μου είχε αναθέσει, εκείνος ξεκλείδωσε το συρτάρι του γραφείου του, όπου φυλούσε το κουτί με τα φυσίγγια. Τα έριξε χύμα στις τσέπες του παντελονιού του κι άρχισε να βλαστημάη σαν αγωγιάτης, όταν ένα δυο ξεγλί- στρησαν κι εκύλησαν στο πάτωμα. Καθώς έσκυψε να τα μαζέψη, κουτουλήσαμε, διότι, εννοείται, έσπευσα να τον βοη­ θήσω, σκύβοντας κι εγώ· αυτός ήτον ο ρόλος μου στο κάτω κάτω! Με το χέρι του να μαλάζη τα μουσκεμένα απ’ τον ιδρώτα μαλλιά του και με βλέμμα την αγριότητα του οποίου αδυνατώ να περιγράψω, μου απηύθυνε έναν καταιγισμό βλα- σφημιών, τις οποίες δεν θα επιθυμούσα να επαναλάβω, γνω- ρίζοντας, Σεβασμιώτατε, πως η αντοχή σας έχει και τα όριά