Αγιογραφία

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ 25 μισι κι ότι λόγω του επερχόμενου σκότους θα χρειαζόμουν περί τη μία και πλέον ώρα για να φτάσω μέχρι εκεί. Εδώ, βεβαίως, για να μην παρεξηγηθή η απροθυμία μου, οφείλω να πω ότι η ενάτη Ιουλίου ήτο μια μέρα δύσκολη · επί ώρες, καταβάλλοντας άθλο κυριολεκτικώς, προσπαθούσα να ηρε- μήσω τον Δασκαλόπουλο, ο οποίος είχε έρθει και κόντεψε να διαλύση τα πάντα στο αγροφυλακείο, επειδή επίστευε ακράδαντα πως εκείνος που ’χε κλέψει τα ζώα του δεν ήτον άλλος από τον Σπύρο Αθανασόπουλο, απ’ τους γειτονικούς Χράνους, ο οποίος, ας σημειωθή, είχε πολλάκις κατηγορηθή για παρόμοιο έγκλημα και από άλλους, χωρίς όμως ποτέ και ν’ αποδειχτή κάτι τέτοιο. Ο Δασκαλόπουλος ήτον ένας άντρα- κλας μέχρι εκεί πάνω και στην οργή του θα μπορούσε να προβή σε παντός είδους βιαιοπραγίες, γι’ αυτό και είχα προ- σπαθήσει να τον κατευνάσω, κανακεύοντάς τον σαν μωρό παιδί, που λέει ο λόγος, επικαλούμενος τη σωφροσύνη που έπρεπε να διακρίνη έναν νοικοκύρη στην ηλικία του, απει- λώντας τον ακόμα ότι το πράγμα θα μπορούσε να γυρίση στο κεφάλι του, διότι, αν προέβαινε σε όσα απειλούσε μαινόμε- νος, θα ήμουν υποχρεωμένος να ειδοποιήσω τον θειο μου για να τον συλλάβη. Αντί να τονε συνετίσουν, οι προτροπές μου τον εξαγρίωσαν ακόμα περισσότερο, έφτασε μάλιστα να με απειλήση πως θα μου έπαιρνε ο διάολος τον πατέρα αν δεν έβρισκα τα κλεμμένα ζώα. Μετά χιλίων κόπων και βα- σάνων κατώρθωσα να τονε συνεφέρω και να τον πείσω ότι, αφενός ο πατέρας μου δεν εκινδύνευε να τονε πάρη ο διάο- λος, διότι τον είχε προλάβει η φυματίωσις στην εξορία, κι