Αγιογραφία

22 ΝΊΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΌΠΟΥΛΟΣ λαγμα να τον βοηθάω ώσπου να βγη στη σύνταξι. Εκτός από χήρος, ο θειος μου ήτον και βαμμένος βασιλικός, κι η μάνα μου μ’ έστειλε κοντά του για να με γλυτώση απ’ τις διώξεις που υφίστατο η οικογένειά μου εξαιτίας τού πατέρα μου που ήτον κομμουνιστής. Λοιπόν, στις μέρες μας που έχει έρθει το απάνω κάτω, δεν έχει και μεγάλη σημασία, αλλά ο πατέρας μου δεν ήτον κομμουνιστής· ένας δασκαλάκος ήτονε, που εμάθαινε στα παιδιά γραφή κι ανάγνωσι. Εκτός όμως από γραφή κι ανάγνωσι, εμάθαινε στα παιδιά πως αυτά που λέει η Αγία Γραφή για τη δημιουργία του κόσμου δεν ήσαντε αλη- θινά. Δυστυχώς για την οικογένειά μας, ο μακαρίτης ο πατέ- ρας μου είχε άλλην άποψι για τις απαρχές του κόσμου, κι αυτό, εκτός από τους μαθητές του, το έμαθε κι ο παπάς του χωριού, που εκάλεσε τον Σχολικό Επιθεωρητή και ο πατέρας μου βρέθηκε στην εξορία. Εκεί έγινε κομμουνιστής, όπως μας έγραφε στα γράμματα που έστελνε κρυφά στη μάνα μου, γιατί στα άλλα, εκείνα που έστελνε δηλαδή με το κανονικό ταχυδρομείο, έπεφτε λογοκρισία. Είχε πιάσει φιλίες με έναν εκεί στο νησί που τον είχαν εξόριστο, κι εκείνος πάλι είχε κάποιον δικό του στο βαπόρι, ο οποίος έπαιρνε τα γράμματα του πατέρα μου και μας τα έστελνε από τον Πειραιά. Έτσι, λοιπόν, μάθαμε πως ο πατέρας μου έγινε κομμουνιστής στον Αϊ-Στράτη, όπου τον είχε ξαποστείλει ο Κονδύλης, το ’35, κι έπειτα στην Ανάφη, όπου τον έστειλε τον επόμενο χρόνο ο Μεταξάς, παρέα μ’ έναν άλλο μεγάλο δάσκαλο , έτσι τον απο- καλούσε στα γράμματά του, κάποιον ονόματι Γληνό, που η μάνα μου τον καταριότανε νυχθημερόν, γιατί αυτός ήτονε η