Αγιογραφία

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ 21 να φωτιστούν και οι πλέον σκοτεινές πτυχές της ιστορίας, να αποκτήσουν σάρκα και οστά οι πρωταγωνιστές της και να αναδυθή το σκηνικό ανάγλυφο απ’ το δισάκι του χρόνου. Από τον χρόνο θα αρχίσω. Ήτον ενάτη Ιουλίου και ημέρα Τρίτη, του 1940, περασμένες οχτώ, ώρα δηλαδή που είχαν ησυχάσει πια τα πάντα, όταν ο θειος μου (πρωτοξάδερφος της μακαρίτισσας της μάνας μου), Στεργίου Δημήτριος του Θεο- φάνους, εισήλθε στο Αγροφυλακείο Θερμού σε κατάστασι εξόχως ταραχώδη, γεγονός που μου εκίνησε την περιέργεια, διότι δεν τον είχα ξαναδεί έτσι ποτές άλλοτε – τουλάχιστον όσον χρόνο βρισκόμουνα εκεί, διότι πιο πριν δεν τον εγνώ- ριζα καν. Εκτός αυτού, όπως είχα ήδη αντιληφθεί, ο θειος μου στο Θερμό είχε τη φήμη ανθρώπου η ψυχραιμία του οποίου άγγιζε τα όρια της αναισθησίας. Θες η προχωρημένη του ηλικία, θες η μακρά ενασχόλησίς του με την τήρησι της τά- ξεως, το αποτέλεσμα μια φορά ήτον πως είχε κουραστή –για να μην πω είχε μπουχτίσει– με τις μικρές υποθέσεις του χω- ριού, τη φροντίδα των οποίων μου είχε παραχωρήσει ασμένως με το που πάτησα εκεί το ποδάρι μου, χωρίς καν να με ρω- τήση αν ενδιαφέρωμαι. Υποθέτω πως έτσι έκρινε εκείνος ότι θα του ξεπλήρωνα τη χάρη που έκαμε στη μάνα μου. Υποθέ- τω –και μόνον να υποθέτω μπορώ, αφού κανείς δεν έκαμε τον κόπο να με πληροφορήση– πως αυτή ήτον η μεταξύ των συμφωνία: να με πάρη, δηλαδή, κοντά του ο θειος μου, που ήτο χήρος από χρόνια και μεγάλος στην ηλικία, με αντάλ-