Αγιογραφία

20 ΝΊΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΌΠΟΥΛΟΣ Ορφανού. Το να ανακινήσω εκ νέου την υπόθεσι, τη στιγμή μάλιστα κατά την οποία το πράγμα έτεινε ήδη να ξεχαστή, θα ισοδυναμούσε με πρόκλησι τόσο της κοινής γνώμης όσο και των εφησυχασμένων πλέον διωκτών μου. Επροτίμησα να σιωπήσω. Και πολύ σύντομα αποδείχτηκε ότι ορθώς έπραξα. Διότι εξέσπασε ο πόλεμος και μ’ έβγαλε μια και καλή απ’ το δίλημμα – συμβαίνει αυτό στις μεγάλες συμφορές, έτσι κα- θώς έρχεσαι ξάφνου αντιμέτωπος με τα πραγματικά μεγέθη. Συμφορά ξεσυμφορά, εγώ απ’ τον πόλεμο ωφελήθηκα, Σε- βασμιώτατε · το λέω κι ο Θεός να με συχωρέση… Όπως επίσης, ορθώς έπραξα και κατά το ότι δεν κατέ- στρεψα την αναφορά εκείνη – αν και αυτό αποδείχτηκε πο- λύ αργότερα. Τη διεφύλαξα ως κόρην οφθαλμού, και σε συν- θήκες δύσκολες, ξεχειμωνιάζοντας στα βουνά και στα λα- γκάδια, μονάχος σαν το αγρίμι που δεν προσβλέπει σε τίποτ’ άλλο παρά να σώση το τομάρι του στην παγωνιά. Φορούσα τα κακοπαθημένα χαρτιά κατάσαρκα, κι έτσι, ντυμένος την αλήθεια εσώρουχο, έβγαλα τον χειμώνα. Μάρτυς μου ο Θεός, Σεβασμιώτατε, η αλήθεια, κι ας την ξέρης μοναχά εσύ, είναι το πιο ζεστό ρούχο. Για να μην τα πολυλογώ, όταν επήρα την απόφασι να σας εξομολογηθώ την ιστορία μου, σ’ αυτήν ανέτρεξα. Για να δι- απιστώσω, με μεγάλη μου έκπληξι, πόσον ελλιπής ήτον! Βλέ- πετε, η νεότης αρέσκεται εις το να τρέχη, ακόμα κι όταν κάτι τέτοιο δεν υπαγορεύεται από λόγους ανωτέρας βίας, όπως λένε. Με κίνδυνο να εξαντλήσω την υπομονή σας, προ- σέθεσα όλα εκείνα τα στοιχεία που θεώρησα απαραίτητα για