Αγιογραφία

18 ΝΊΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΌΠΟΥΛΟΣ καθώς κοντεύει δηλαδή το τέλος, το μυαλό του ανθρώπου αδειάζει από τα περιττά, κρατάει μόνο τα μεγάλα και τα σημαντικά, όσο μακρινά κι αν είναι, και λεπτομέρειες που ήσαντε θαμμένες φυτρώνουν εκεί που δεν το περιμένεις, απομεινάρια που παράσερνε ασυνάρτητα το ρέμα του βίου, τώρα, που το ποτάμι σώνεται, κατακάθονται στον πάτο, κι άλλο δεν μένει παρά να τα βάλης στη σειρά, καταπώς τα παιδιά ταιριάζουνε τους κύβους, σα θες να δης την εικόνα σωστή. Κάποιος μου είπε κάποτε πως όταν πεθαίνη ο άν- θρωπος η ζωή περνάει μπροστά του όπως στον κινηματό- γραφο. Εγώ στον κινηματόγραφο δεν αξιώθηκα να πάω πο- τές · οι έγνοιες και τα βάσανα της αληθινής ζωής δεν μου άφησαν χρόνο για φαντασίες και καμώματα. Ποιος ξέρει όμως; Μπορεί για μένα τούτη να είναι η πρώτη και τελευταία παράστασι. Πρέπει φυσικά να ομολογήσω πως ένα μεγάλο μέρος όσων ακολουθούν έχουν ξαναγραφτή, την πρώτη φορά που αποπειράθηκα να αποκαταστήσω την αλήθεια περί του φό- νου του Ορφανού. Μετά την άτακτη φυγή μου απ’ το Θερμό, επροσπάθησα καταρχάς να αποφύγω τη σύλληψι. Σας δια- βεβαιώ όμως –και γνωρίζω πως δεν έχετε λόγο να μη με πιστέψετε– ότι το αμέσως επόμενο μέλημά μου, το μοναδικό μου εξάλλου μέλημα επί μακρόν, υπήρξε η αποκατάστασις της αληθείας. Όταν αιστάνθηκα ότι είχα οριστικά γλυτώσει από την αδικία ή, έστω, είχα πάρει την αναβολή που θα μου επέτρεπε να εκτιμήσω νηφάλια τα πράγματα, άρχισα να συ- ντάσσω μίαν έκθεσι των συμβάντων, την οποία εσκόπευα να