Άγγελος θανάτου

16 C A M I L L A L A C K B E R G Κάποιος την άρπαξε από τους ώμους και την ανάγκασε να ανακαθίσει. Και το όνειρο άρχισε να αργοσβήνει και να χάνε- ται, μα εκείνη ήθελε να το κρατήσει, να ορμήσει μέσα στις φλόγες και ίσως, για μια στιγμή, να αισθανθεί το κορμάκι του Βίνσεντ στην αγκαλιά της πριν πεθάνουν και οι δυο τους. «Πρέπει να ξυπνήσεις. Φωτιά!» Ξαφνικά ήταν εντελώς ξύπνια. Η μυρωδιά του καπνού είχε τρυπώσει στα ρουθούνια της και της προκαλούσε έναν βήχα που έγδερνε τον λαιμό της. Όταν σήκωσε το βλέμμα της, είδε τον καπνό να μπαίνει ορμητικός από το άνοιγμα της πόρτας. «Πρέπει να βγούμε έξω!» φώναξε ο Μόρτεν. «Σύρσου κά- τω από τον καπνό. Θα είμαι ακριβώς πίσω σου. Θα κοιτάξω πρώτα να δω αν γίνεται να σβήσω τη φωτιά». Η Έμπα κατέβηκε κακήν κακώς από το κρεβάτι κι έπεσε στο πάτωμα. Ένιωσε τη ζέστη από τις σανίδες στο μάγουλό της. Τα πνευμόνια της έκαιγαν και αισθανόταν μια ακατανόητη κούρα- ση. Πώς θα μπορούσε άραγε να βγει από εκεί έτσι που ήταν; Ήθελε να τα παρατήσει και να κοιμηθεί, έκλεισε τα μάτια κι ένιωσε ένα βαρύ αποκάρωμα σε όλο της το σώμα. Εδώ θα έπρε- πε να μείνει και να ξεκουραστεί. Απλώς να κοιμηθεί λίγο. «Σήκω, σου λέω! Πρέπει να σηκωθείς!» Η φωνή του Μόρτεν ήταν διαπεραστική και την έβγαλε από το αποκάρωμα. Δεν συνήθιζε να είναι φοβισμένος. Αλλά τώρα την τραβούσε βίαια από το μπράτσο και τη βοηθούσε να στα- θεί στα τέσσερα. Εκείνη άρχισε απρόθυμα να κινεί χέρια και γόνατα. Ο φόβος είχε αρχίσει να φωλιάζει και μέσα της. Με κάθε ανάσα που έπαιρνε, αισθανόταν τον καπνό να γεμίζει όλο και περισσότε- ρο τα πνευμόνια της, σαν ένα δηλητήριο που ενεργούσε αργά. Αλλά θα προτιμούσε να πεθάνει από τον καπνό παρά από τη φωτιά. Η σκέψη ν’ αρχίσει να καίγεται το δέρμα της έφτανε για να την κάνει να βιαστεί να βγει έρποντας από δωμάτιο.