Άγγελος θανάτου

17 Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ Θ Α Ν Α Τ Ο Υ Ξαφνικά σάστισε. Έπρεπε να γνωρίζει προς ποια κατεύ- θυνση ήταν η σκάλα, αλλά τώρα ήταν σαν να μη δούλευε κα- θόλου το μυαλό της. Το μόνο που έβλεπε μπροστά της ήταν μια συμπαγής γκριζόμαυρη ομίχλη. Άρχισε να σέρνεται πανι- κόβλητη προς τα μπρος, για να μη μείνει παγιδευμένη μέσα στους καπνούς. Την ίδια στιγμή που έφτασε στη σκάλα, ο Μόρτεν την προ- σπέρασε τρέχοντας μ’ έναν πυροσβεστήρα στα χέρια. Κατέβη- κε τη σκάλα με τρεις δρασκελιές και η Έμπα τον κοιτούσε. Όπως και στο όνειρο, ένιωθε το κορμί της να μην την υπα- κούει πια. Οι αρθρώσεις της αρνούνταν να κινηθούν κι έμεινε εντελώς ανήμπορη στα τέσσερα, ενώ ο καπνός πύκνωνε συνε- χώς. Άρχισε να βήχει πάλι, ο ένας παροξυσμός βήχα μετά τον άλλο. Τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της και οι σκέψεις έτρεχαν στον Μόρτεν, αλλά δεν είχε την αντοχή να ανησυχεί τώρα γι’ αυτόν. Ένιωσε ξανά πόσο δελεαστικό ήταν να παραιτηθεί. Να εξα- φανιστεί, να απαλλαγεί από τη θλίψη που κουρέλιαζε την ψυ- χή και το σώμα της. Ένιωσε το σκοτάδι να καλύπτει τα μάτια της και ξάπλωσε αργά κάτω, ακούμπησε το κεφάλι της στα μπράτσα και έκλεισε τα μάτια. Παντού γύρω της ήταν όλα ζεστά και απαλά. Το αποκάρωμα είχε επιστρέψει και την καλοδεχόταν. Όχι, δεν ήθελε να της κάνει κακό, ήθελε απλώς να την παραλάβει και να την κάνει ξανά ολόκληρο άνθρωπο. «Έμπα!» Ο Μόρτεν την τραβούσε από το χέρι κι εκείνη αντιστεκόταν. Ήθελε να συνεχίσει τη διαδρομή προς εκείνο τον υπέροχο και γαλήνιο τόπου όπου κατευθυνόταν. Αλλά ένιωσε το χτύπημα στο πρόσωπο, ένα χαστούκι που έκανε το μάγουλό της να τσούξει, και αναστατωμένη σήκωσε το κορμί της και κοίταξε τον Μόρτεν καταπρόσωπο. Το βλέμμα του ήταν ανήσυχο και θυμωμένο ταυτόχρονα.