Άγγελος θανάτου

14 C A M I L L A L A C K B E R G Πάτρικ τον αγαπούσε περισσότερο από ποτέ, αλλά είχε την αίσθηση πως εκείνος, κάποιες φορές, ούτε που σκεφτόταν ότι εκείνη είχε το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για το σπίτι και τα παιδιά. Άλλωστε είχε κι αυτή μια καριέρα – και μάλιστα πολύ επιτυχημένη. Άκουγε συχνά πόσο υπέροχο θα πρέπει να είναι το να μπο- ρείς να βγάζεις τα προς το ζην ως συγγραφέας. Να αποφασίζεις μόνος σου πώς θα διαθέτεις τον χρόνο σου και να είσαι αφε- ντικό του εαυτού σου. Η Ερίκα εκνευριζόταν πάντα με αυτού του είδους τις αντιλήψεις, γιατί, αν και λάτρευε τη δουλειά της και συνειδητοποιούσε πως ήταν τυχερή, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Η ελευθερία δεν είχε καμία απολύτως σχέ- ση με τη συγγραφική της ιδιότητα. Αντιθέτως μάλιστα, η συγ- γραφή ενός βιβλίου μπορεί να απαιτούσε όλο της τον χρόνο και την πνευματική της ενέργεια όλο το εικοσιτετράωρο και τις εφτά μέρες της εβδομάδας. Μερικές φορές ζήλευε αυτούς που πήγαιναν στη δουλειά, έκαναν αυτό που έπρεπε για οχτώ ώρες και μετά, μόλις τελείωναν, πήγαιναν σπίτι τους. Η ίδια όμως δεν μπορούσε να απαλλάσσεται κατά τον ίδιο τρόπο από τη δουλειά, μια που την επιτυχία ακολουθούσαν οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες που έπρεπε να συνταιριάζει με τη ζωή της ως μητέρας μικρών παιδιών. Βέβαια, δυσκολευόταν να πιστέψει ότι η δική της δουλειά ήταν σημαντικότερη από του Πάτρικ. Εκείνος προστάτευε αν- θρώπους, εξιχνίαζε εγκλήματα και συνέβαλλε στην καλύτερη λειτουργία της κοινωνίας. Ενώ εκείνη έγραφε βιβλία που τα διάβαζε κανείς για να ψυχαγωγηθεί. Καταλάβαινε λοιπόν και αποδεχόταν ότι συχνά τραβούσε τον λαχνό που έδινε τα λιγότε- ρα, έστω κι αν αυτό την έκανε πολλές φορές να θέλει να σηκωθεί πάνω και να φωνάξει με όλη τη δύναμη των πνευμόνων της. Άφησε έναν στεναγμό, σηκώθηκε και πήγε στον άντρα της στην κουζίνα.